Fjalori

Rezultate në përkufizime për “mizori”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

AVANI

AVANÍ,~A f. Të qenët mizor, i pamëshirshëm, gjakatar. Avani e paparë. Avania e luftës. Bënë avani.
✱Sin.: mizori, egërsi, kërdi, pamëshirësi, tmerrësi, barbari, tirani, vrasi.

AVANIS

AVANÍS vep., ~A, ~UR kal. Bëj mizori, bëj kërdi, sillem me egërsi, veproj pa mëshirë. Avanis të pafajshëm. Avanis çdo gjë që i del para.
✱Sin.: tiranizoj, shtyp, egërsoj, tmerroj, gjakos, vras.

BARBARI

BARBARÍ,~A f. sh. ~, ~TË 1. vet. nj. Egërsi prej barbari, qëndrim i pamëshirshëm e mizor, shkatërrim e shtypje çnjerëzore; mizori, egërsi, vandalizëm. Barbari fashiste. Mishërim i barbarisë. Gjendje barbarie. Arriti deri në barbari.
2. kryes. sh. Vepër barbare, mizori, barbarizëm. Ka bërë shumë barbari (armiku). Akte barbarie. Martirët e barbarisë.
3. hist. Periudha e dytë e zhvillimit të shoqërisë primitive pas egërsisë, shkalla para qytetërimit në zhvillimin historik të shoqërisë njerëzore. Periudha e barbarisë.
✱Sin.: mizori, egërsi, barbarizëm, vandalizëm.

BARBARIZËM

BARBARÍZ/ËM,~MII m. sh. ~MA, ~MAT 1. Veprim i egër, i pamëshirshëm e çnjerëzor, sjellje prej barbari, mizori, barbari. Barbarizmi më i egër. Barbarizma çnjerëzorë. Barbarizmat e pushtuesit. Barbarizmat e nazistëve. Bënë shumë barbarizma. Për të ndaluar barbarizmat. Të lënduar nga barbarizmat.
2. vet. nj. Barbari1.

EGËRSI

EGËRSÍ,~A f. sh. ~, ~TË 1. nj. Të qenët i egër dhe i pazbutur (për kafshët). Egërsia e tigrit. Kuajt jetonin ende në egërsi në pyll. Macja ruan ca tipare nga egërsia e dikurshme.
2. nj. Vetia e atij që është i egër dhe mizor në sjellje e në veprime; vrazhdësi; kund. butësi. Egërsia e fytyrës. Egërsia e armikut. Kulmi i egërsisë. Sillej me egërsi. Protesta u shtyp me egërsi.
4. nj. Ashpërsi e madhe, acar (i motit, i klimës). Egërsia e qiellit atë dimër. Iu vërsul me egërsi qytetit.
5. Tërësia e tipareve të egra të një peizazhi natyror. Egërsia a maleve të Veriut. Egërsia e Bjeshkëve që të sjell shkundullime.
6. kryes. sh. Veprim i egër e gjakatar, mizori. Egërsitë e barbarëve. Egërsitë e luftës në Ballkan. I fshihte egërsitë e veta. Kanë bërë egërsi të mëdha (shumë egërsi).
7. nj., hist. Periudha e parë e zhvillimit të shoqërisë primitive. Periudha e egërsisë. Gjatë egërsisë njeriu mbijetoi në shpella.
✱Sin.: vrazhdësi, ashpërsi, acari, mizori, ngricë, rreptësi.

GJAKPIRËSI

GJAKPIRËSÍ, ~A f., libr. Të qenët gjakpirës; mizori. Çlirimi i fiseve nga gjakpirësia qe mirësi e madhe.

GJAKËSOR

GJAKËSÓR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që është i etur për gjak e mizori; vrasës e gjakderdhës; gjakatar. Gjakësorët pushtues. Armët e gjakësorit.
✱Sin.: gjakatar, vrasës, gjakderdhës.

GJAKËSORE

GJAKËSÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Ajo që është e etur për gjak e mizori; vrasëse e gjakderdhëse; gjakatare.
✱Sin.: gjakatare, vrasëse, gjakderdhëse.

HEKATOMBË

HEKATÓMB/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT libr. 1. Flijim a theror i madh; vend ku bëhej ky flijim.
2. fig., libr. Gjakderdhje e madhe; kërdi. U bë hekatombë.
✱Sin.: flijim, theror, gjakderdhje, kërdi, mizori.

KANIBALIZËM

KANIBALÍZ/ËM,~MI m. 1. hist. Të qenët kanibal a kanibalist; përdorimi i mishit të njeriut si ushqim (në periudhën primitive).
2. fig., keq. Të qenët i egër e mizor; egërsi e madhe, barbarizëm.
✱Sin.: mizori, barbarizëm.

KRYQËZATË

KRYQËZÁTË,~A f. sh. ~A, ~AT 1. hist. Fushatë ushtarake e feudalëve të Europës Perëndimore në Lindjen e Afërme gjatë shekujve XI - XIII, për të shpëtuar vendet e shenjta dhe krishterimin.
2. edhe fig. Vrasje masive, krime lufte; shkatërrim dhe vuajtje; mizori. Ishte një kryqëzatë.

KËRDI

KËRDÍ,~A f., bised. Vrasje në masë, shkatërrim a dëm i madh; gjakderdhje; masakër, mizori. U bë kërdia.
✱Sin.: kiamet, batërdi, gjakderdhje, masakër, kasaphanë.

MASAKRUES

MASAKRÚES,~E mb. 1. Që ther a gjymton rëndë dikë; që synon të zhdukë dikë; që përfundon me vrarjen me mizori të dikujt; vrasës, shfarosës. Plan masakrues.
2. Që dëmton rëndë dikë a diçka, shkatërrues. Shikim masakrues. Dëshpërim masakrues. Manipulim masakrues.
✱Sin.: vrasës, shfarosës, shkatërrues.

MASAKËR

MASÁK/ËR,~RA f. sh. ~RA, ~RAT 1. Vrasje e therje e njerëzve të pambrojtur në masë dhe në mënyrë mizore; shfarosje në masë; kasaphanë, kërdi, mizori. Masakër e madhe (e shëmtuar). Masakrat e fashistëve. Bëri masakra.
2. fig. Dëm i madh që i bëhet diçkaje, shkatërrim a gjymtim i rëndë i diçkaje. Masakër elektorale.
✱Sin.: vrasje, therje, kasaphanë, kërdi, mizori, vrasi, masakrim, gjakderdhje, dëm.

MIZOR

MIZÓR,~E mb. 1. Që sillet në mënyrë shumë të egër e të pamëshirshme me njerëzit, që kënaqet kur i bën të tjerët të vuajnë, zemërgur; i pashpirt; që është veçori e një njeriu të tillë. Njeri mizor. Mbret mizor. Ushtri mizore. Me shpirt mizor. Me fytyrë (me pamje) mizore. Me sy mizorë.
2. Që të kall tmerr, i tmerrshëm; që është plot mizori, i përgjakshëm. Luftë mizore. Vdekje mizore. Botë mizore.
3. Që është përdorur nga një vrasës, që përdoret për të vrarë njerëzit; vrastar. Armë (pushkë) mizore.
✱Sin.: i egër, i ashpër, pamëshirshëm, i pashpirt, zemërgur, zemërqen, shpirtegër, i tmerrshëm, shpirtmizor, tiran, barbar, sadist, xhelat, shtazarak, bishë, bishar, çnjerëzor, gjakatar, vrastar, gjakbërës, i përgjakshëm.

MIZOR

MIZÓR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Njeri shumë i egër e i pamëshirshëm, njeri i pashpirt, vrasës e gjakatar; barbar, tiran. Mizorët nazistë (fashistë). Sjellje prej mizori. Shpirt mizori.

MIZORI

MIZORÍ,~A f. sh. ~, ~TË 1. Të qenët mizor; qëndrim a sjellje prej mizori; egërsi, barbari. Sillej me mizori.
2. Punë a vepër mizore; kërdi. Mizoritë e armiqve.
✱Sin.: egërsi, barbari, masakër, kërdi, barbarizëm, vandalizëm, sadizëm, plojë.

PADËFTUESHËM

PADËFTÚESH/ËM (i), ~ME (e) mb. 1. Që nuk mund të dëftohet, që nuk është i dëftueshëm.
2. fig. Që është e përmasave të mëdha, që nuk gjen fjalë ta dëftosh. Mizori e padëftueshme. Ngjarje e padëftueshme.

PLOJË

PLÓJ/Ë,~AI f. sh. ~A, ~AT bised. Vrasje mizore e shumë njerëzve në një përleshje etj.; gjakderdhje, kërdi. Plojë e madhe. Bën plojë.
✱Sin.: plojnajë, plojëtore, gjakderdhje, kërdi, masakër, mizori, kasaphanë, shfarosje, vraçi.

PËRGJAKSHËM

PËRGJÁKSH/ËM (i), ~ME (e) mb. 1. Që arrihet me gjak; që bëhet me përleshje të ashpra e me mizori e shumë të vrarë e të plagosur, i tillë ku është derdhur shumë gjak; shumë i ashpër. Luftë e përgjakshme. Beteja (përleshje) të përgjakshme.
2. Që vret e pret pa mëshirë, gjakatar, mizor. Fashistët (nazistët) e përgjakshëm.
✱Sin.: i përgjaktë, gjakatar, i ashpër, i egër, i rreptë, gjakderdhës, tragjik, i tmerrshëm.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë