Fjalori

Rezultate në përkufizime për “mishtak”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BUKJE

BÚKJE mb. Që ka shumë tul, i mbushur e i fryrë (për disa pemë, perime etj.). Kërpudhë bukje. Arrë bukje. Kashtë bukje kashtë frytje. Qershi bukje qershi kokërrmadhe me bërthamë të vogël. Domate bukje. Pjeshka e Beratit është bukje.
✱Sin.: bukës, i tultë, tulor, tultak, tulës, mishje, mishtak, mishtor, i mishtë, mishtormë.

BUKËS

BÚKËS,~E mb. 1. Që bën kokrra të rrumbullakëta e të mbushura (për disa pemë). Kajsi (zerdeli, kumbull, pjeshkë) bukëse.
2. Që ka shumë tul dhe bërthamë të vogël, i tultë. Ulli bukës.
3. si em. m. e f. Sipas kuptimeve të mbiemrit. Bukëset bëhen shpejt.
✱Sin.: i tultë, tulor, tultak, mishtak, mishtor, i mishtë.

MISHATAK

MISHATÁK,~E mb. Mishtak.

MISHATOR

MISHATÓR,~E mb. 1. Që ka shumë mish (për shpendët a kafshët).
2. Që ka shumë tul, mishtak (për pemët).

MISHJE

MÍSHJE mb. 1. Që nuk i shqitet pjesa e tultë nga bërthama (për disa pemë); që nuk i hiqet lehtë sharku (për arrën etj.); kund. çahje. Pjeshkë mishje. Arrë mishje.
2. Që ka shumë tul, i tultë, mishtak. Kumbull mishje.

MISHMË

MÍSHM/Ë (i), ~E (e) mb. Që është prej mishi a që është me mish, i mishtë, mishtak.

MISHTAK

MÍSHTÁK,~E mb. Që ka shumë mish, që ka shumë tul; i mishtë, i tultë (për trupin e njeriut a të kafshëve dhe për kokrrat e disa pemëve). Me fytyrë mishtake. Me trup mishtak. Kreshta mishtake e disa shpendëve. Mollë (dardhë, pjeshkë) mishtake. Gjethe mishtake. Rrënjë mishtake. Fasule mishtake.

TULTË

TÚLTË (i, e) mb. 1. Që ka shumë mish, që është gjithë tul; tul. Me fytyrë të tultë. Me mollëza të tulta. Me shtat (me trup) të tultë. Mish i tultë pa kocka, tul.
2. Që është i butë e i qullët; që nuk është pjekur mirë (për bukën etj.). Bukë e tultë.
3. Që është i butë e i lëngshëm, që është i mbushur me tul (për pemët, perimet etj.). Domate të tulta. Speca të tultë. Kërpudhë e tultë. Pjeshkë (nektarinë) e tultë. Frutë e tultë.
4. Që është i butë e me tul (për gjethet, kërcejtë etj.). Gjethe (rrënjë) të tulta. Kërcell i tultë.
5. Që është i butë e pjellor, që është me lym e pa gurë (për tokën). Tokë e tultë. Toka të tulta.
6. fig., keq. Që s’është i zoti për asgjë, i plogët, i ngathët, qullash. Fëmijë i tultë.
✱Sin.: tulës, tul, tulak, tulor, mishtak, i mishtë, mishtor, i qullët, i butë, pjellor, i lymtë, lymor, i plogët, i ngathët, qullash.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë