Fjalori

Rezultate në përkufizime për “mbjellës”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BEKOJ

BEK/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. 1. fet. I jap dikujt a diçkaje hirin e Perëndisë, zakonisht duke i bërë kryqin dhe duke shqiptuar lutje; e bëj të shenjtëruar me anë të një riti, hirësoj. Bekonte njerëzit (bereqetin, bukën, ujin, shtëpinë). Bekoi martesën. Të më vësh atë kurorë, / Babai yt të ta bekojë. (folk.).
2. I uroj dikujt mbarësi e lumturi; i jap uratën; kund. mallkoj. Bekoi djalin. Bekoi shtëpinë. Bekoj ditën që linde. - Hajde, nënë më beko! (folk.).
3. I shpreh dikujt falënderimin; i jam mirënjohës dikujt a diçkaje, e lëvdoj me mirënjohje. Bekonte fatin (ditën). Brezi i ardhshëm do të bekojë ata bujq dhe mbjellës të mirë.
4. keq., iron. Shpreh miratimin për diçka të keqe; e nxit dikë për ta vijuar diçka më tej. Bekonte paudhësitë e tyre.

FARATOR

FARATÓR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që hedh farën në arë. Punoj bashkë me faratarët.
✱Sin.: farëtor, mbjellës, farëhedhës.

FARËHEDHËS

FARËHÉDHËS,~E mb. Që shërben për të mbjellë farën në arë, që hedh farën; mbjellës. Makinë farëhedhëse.

FARËHEDHËS

FARËHÉDHËS,~I m. sh. ~, ~IT Ai që hedh farën në arë për ta mbjellë, farëtor. Farëhedhësit filluan punën.
✱Sin.: farëtor, mbjellës.

FARËTAR

FARËTÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Farëhedhës, farëtor. Doli në arë bashkë me farëtarët.
✱Sin.: farëhedhës, farëtor, mbjellës.

MBJELLTAR

MBJELLTÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Mbjellës.

MBJELLËS

MBJÉLLËS,~I m. sh. ~, ~IT 1. Ai që merret me mbjelljen e farës ose të fidanëve. Mbjellës misri (gruri, orizi, pambuku). Mbjellësit e duhanit. Mbjellës hardhish (fidanësh). Skuadra e mbjellësve.
2. fig. Ai që bëhet burim e përhapës i diçkaje. Mbjellësit e diturisë. Mbjellës i lajmeve të rreme. Mbjellës i përçarjeve (i grindjeve, i pakënaqësive).

MBËLTUES

MBËLTÚES,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që mbjell një pemë a diçka tjetër, mbjellës. Mbëltuesit do të vjelin vreshtat që mbëltuan.

PEMËMBJELLËS

PEMËMBJÉLLËS,~I m. sh. ~, ~IT Mbjellës pemësh. Punuan dy muaj pranë bashkisë si pemëmbjellës.

PËRHAPËS

PËRHÁPËS,~I m. sh. ~, ~IT 1. Ai që bën të njohur diçka për një rreth të gjerë njerëzish, ai që përhap diçka. Përhapës i arsimit (i kulturës) në masa. Përhapësit e lavdishëm të gjuhës shqipe (të shkrimit shqip).
2. Ai që flet shumë dhe ua thotë diçka shumë vetave, zakonisht me qëllim jo të mirë. Përhapës fjalësh (lajmesh) të rreme. Përhapës i thashethemeve (i shpifjeve).
3. Mbartës i një sëmundjeje nga njëri tek tjetri. Mushkonja është përhapëse e malaries.
✱Sin.: përçues, popullarizues, llafazan, mbjellës, mbartës.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë