Fjalori

Rezultate në përkufizime për “mbikalim”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

ANËLIDHJE

ANËLÍDHJ/E,~A f. sh. ~E, ~ET Urë, mbikalim etj. që lidh dy anë të një rruge etj., e që përdoretkaluar. I rashë anëlidhjes sipërme. Është prishur anëlidhja.
Sin.: mbikalim, anëkalim, urëkalim, urëlidhëse, urëzim.

MBIKALESË

MBIKALÉS/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Mbikalim.

NËNKALIM

NËNKALÍM,~I m. sh. ~E, ~ET Rrugë nën një kryqëzim rrugësh a nën hekurudhë, për kalimin e automjeteve a të këmbësorëve, nënkalesë; kund. mbikalim. Nënkalim me korsi të dedikuara për autobusët. Nënkalimet në atë rrugë ishinshumta. Ky nënkalim e lehtëson shumë trafikun në qytet. Nënkalim nëntokësor me dy korsi.

SIPËRKALIM
URË

ÚR/Ë,~AI f. sh. ~A, ~AT 1. Mbikalim prej druri, prej betoni, prej guri etj. mbi një lumë a mbi një rrjedhë tjetër uji. Urë e varur urë që mbështetetlitarë çeliku. Urë me harqe. Këmbët e urës. Mos u bëj urë e vig, të kalojë sipër i mirë e i lig. (fj. u.). Kur s’ka urë, edhe vau është i mirë. (fj. u.).
2. Diçka e ngjashmetrajtë harku, që shërben kryesisht për të lidhur dy gjëra a për të lidhur dy pjesë. Ura e syzeve (e vinçit). Ura e supit (anat.). Ura e këmbës (anat.) pjesa e thelluar e shputëskëmbës. Urë dhëmbësh pllakëmban dhëmbët e vënë duke i lidhur me dy dhëmbëshëndoshë. Ura e violinës copëz dërrasetrupin e veglës, mbi të cilën mbështeten telat.
3. fig. Ndërlidhjevendoset ndërmjet dy palëve, ndërmjet dy anëve etj. për të arritur diçka; diçkalidh dy anë. Urë pajtimi. I preu urat me dikë. Shërben si urë kalimi.
4. sport. Përkuljamerr trupi i ngritur hark, kur mbështetemi me duar e me kokë prapa. Bëri urën.
5. spec. Kullëanije ose në disa makina, ku qëndrojnë për të vrojtuar a për të drejtuar. Ura e komandimit.
6. Kulmar. Ura e çatisë.
7. Pjesa e poshtme e parmendës, e cila mbështetettokë.
8. Druja e poshtme e zgjedhësqeve.
Bëhem urë e gurë lodhem e robtohempunë, përpiqem me të gjitha fuqitë për të përballuar vështirësitë e jetës e për të fituar diçka; i qëndroj me këmbëngulje e me durim çdo punerëndë a çdo vështirësie; bëhem copë (copë e gojë, copë e thërrime). Iu urë (e vig) (dikujt) iu përul, iu nënshtrua plotësisht dhe e lë të bëjë çdo gjë me të, ia pranon çdo kërkesë, urdhër a dëshirë pa e kundërshtuar kurrë dhe me bindjeplotë e me përulësi; i zgjati (i shtriu) qafën; iu baltë (e pluhur). Bëri një urë në det (dikush) i bëri një të mirëmadhe dikujt; u lidh me dikë (zakonisht për t’u fejuar a për t’u martuar ose për të lidhur miqësinë me një tjetër). Bën urë me gëzhdalla (dikush) iron. ndërmerr një punë pa e ditur si bëhet ose pa pasur mjetet e nevojshme; me fjalë është i zotibëjë gjithçka; mbush pusin me pështymë (me gjilpëra); e mat detin me lugë; e than detin me lugë; e korr livadhin me gërshërë. Hedh (ngre) një urë (ura) krijoj mundësi për t’u lidhur a për t’u afruar me dikë ose për të bashkuar dy gjëra, bëj një hap drejt afrimit; bëj një hap miqësor e mirëkuptimi, afrohem me dikë. Është (ka mbetur) (ende) tek ura (dikush) iron. nuk ka ndryshuar fare, ka ngelur me të vjetrën a ka mbetur prapatjerëve; nuk ka marrë vesh se ç’bëhet përreth dhe nuk ka mësuar nga zhvillimet e reja; mbetibisht (në bishturës, te bishti i urës). *Këmba (këmbëza) e urës. Mbeti në *bisht (në bishturës, te bishti i urës) (dikush) përçm. Mbeti te *këmbëza e urës (dikush). I pres urat (me dikë) i këput lidhjet me dikë, nuk jap e nuk marr më me të, nuk duakembëj më me të; i prish curlet. Nuk i shkon kali (gomari) në urë (dikujt) nuk ia arrin qëllimit, nuk i del ashtu si e kishte parashikuar; nuk ia hedh dot dikujt, nuk i ecën me dikë a për diçka; nuk i shkon kali (gomari) në udhë. Urë mbi gurë njeri i fortë, trim dhe i paepur; dru arre; lis i lartë. Urë kalimi mjet a mënyrë për të arritur në një gjendje tjetër, për të lidhur dy gjërandryshme etj. Urë pa këmbë mospërf. njeri jo i sigurt e i paqëndrueshëm, njeri pa themel, të cilit nuk mund t’i zësh besë, tek i cili nuk mundmbështetesh. Urë pa qemer diçka jo shumë e qëndrueshme dhe e pasigurt, diçka e dobët, që s’mund t’i besosh, që s’të mban a që mundshembet lehtë.

VIADUKT

VIADÚKT,~I m. sh. ~E, ~ET ndërt. Urë e gjatë dhe e lartë, që ndërtohet mbi vende të lugëta ose mbi një rrugë për të kaluar trenat ose automjetet; mbikalim. Viadukt hekurudhe. Këmbët e viaduktit. Ndërtuan një viadukt. Viadukti i autostradës.
Sin.: mbikalim, mbikalesë.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.