Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
BËRRÁK/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Pellg me ujë të ndenjur, hurdhë; vend ku buron ujë dhe rri amull, moçalishte. Ujë bërrake. Rrugë plot bërraka. Po pi ujë bërrakave, / Po ha bar rrëzave. (folk.). Më mirë mbytu në det se në një bërrakë. (fj. u.).
2. Vijë uji e krijuar nga shiu; vijë me ujë të paktë, por që rrjedh me rrëmbim; rrëke, rrëkajë, çurkajë. Ishte e bukur si zanë e shtatin e kishte si bërrakë mali. (folk.). Gjeli në darkë, shiu në bërrakë. ( fj. u.).
✱Sin.: hurdhë, pellgore, pellg, pellgaçe, bërrakë, lerë, hurdhele, llogaçe, llakë, rrëke, rrëkajë, çurkajë.
HÚRDH/Ë,~AI f. sh. ~A, ~AT 1. Pellg i vogël me ujë të ndenjur; gropë e thellë me ujë në rrjedhën e qetë të një deti ose në shtratin e një lumi. Hurdhë e madhe (e vogël, e thellë, e cekët). Zë peshk në hurdhë. Ra në hurdhë.
2. fig. Vendi a hapësira rreth e rrotull; rrethi; mjedisi. Hynë në hurdhën e tyre. Hurdha jonë ka punuar shumë mirë.
3. Shpatinë në bjeshkë, pa pyje, me bar të imët.
✱Sin.: pellg, pellgaçe, pellgore, hurdhele, llogaçe.
LÉR/Ë,~AI f. 1. Baltë e hollë, llucë; vend a gropë e gjerë me baltë të hollë e me ujë të ndenjur; tokë e squllët që të thith brenda, moçalishte. Gropë me lerë. U bë lerë. Ngeci në lerë. I futi buajt në lerë.
2. Zhul në trup a në rroba, që bëhet nga të palarët për një kohë të gjatë; llum, zdralë. Lera e kokës (e flokëve, e trupit). Lera e rrobave (e jakës). Ka zënë lerë.
3. Llum vaji; papastërti të ndryshme që zë një send. Lera e pushkës. Pastroi lerën e tytës.
4. edhe sh. ~A, ~AT Pellg me ujë në kullotat malore, që bëhet gjatë verës kur shkrin bora; gropë e madhe që mbushet me ujë për të pirë bagëtitë në kohën e thatësirës. Lerat e kullotave. I çoi bagëtitë në lerë.
5. fig. Diçka e turpshme dhe e fëlliqur; njollë turpi; turp. I vuri lerë dikujt e njollosi, e turpëroi. Ia la lerën në derë. E bëri lerë dikë e turpëroi, i vuri njollë.
6. fig. Fjalë të ndyra e të turpshme. Nxori lerë nga goja.
7. si ndajf. Tërë, krejt (kur dikush a diçka fëlliqet shumë). U bë lerë me gjak.
✱Sin.: llucë, valishtë, hurdhë, llogaçe, moçalishte, zhul, zdralë, batak, zgjyrë, papastërti, zdrëmë, llum, fundërresë, papastërti, turp, ndyrësi, palavi.
♦ M’u bë barku lerë piva shumë ujë; m’u fry barku; m’u bë barku kacek. E bëri lerë (dikë a diçka) e shau keq, s’la gjë pa thënë për të; e fëlliqi, e njollosi, e përleu. Nxjerr lerë nga goja (dikush) thotë fjalë të ndyra e të turpshme; shan rëndë; vjell vrer. I hedh lerë (dikujt) e turpëroj, e njollos, e përlyej; hedh baltë (mbi dikë a mbi diçka); i vë njollë.
PÉLL/G,~GU m. sh. ~GJE, ~GJET 1. Gropë me ujë shiu a me ujë që është grumbulluar në një vend ngaqë s’rrjedh, ngaqë gjen pengesë etj. Pellg i madh (i vogël). Pellg me ujë. Ra (shkau) në një pellg. Ishte bërë udha tërë pellgje.
2. Gropë e madhe, e mbushur me ujë të grumbulluar për ujitje a për qëllime të tjera; ujëmbledhës, rezervuar. Pellg artificial. Pellg për të rritur peshk.
3. Vend i thellë në det, në liqen a në lumë, thellomë. Pellg deti (lumi).
4. Sasi e madhe e një lënde të lëngët, që është derdhur a është grumbulluar mbi një sipërfaqe. Pellg gjaku. Pellg vaji. U derdh gjaku pellg.
5. gjeogr. Trevë që laget nga një lumë a nga degët e tij; tërësia e mëngëve të një lumi; sipërfaqe ku rrjedhin e ku mblidhen ujëra, burime etj. Pellg lumor.
6. gjeogr. Trevë e gjerë që përfshin një det pak a shumë të mbyllur dhe viset rreth tij. Pellgu i Egjeut (i Adriatikut, i Mesdheut).
7. gjeogr. Trevë e ulët fushore, e rrethuar prej malesh; ultësirë; rrafsh i gjerë, i rrethuar me male. Pellgu i Shkodrës. Pellgu i Korçës.
8. Vend me shtresa të pasura mineralesh a lëndësh të tjera. Pellg i pasur vajguror. Pellg nafte. Pellg qymyrguri. U zbulua një pellg i ri (i rëndësishëm).
9. keq. Mjedis a vend me njerëz të këqij a me njerëz që kanë pikëpamje të mykura e keqdashëse, që janë të shthurur moralisht etj. Pellg kriminelësh (kumarxhinjsh).
10. keq. Gjendje e keqe a e vështirë; moçal, batak. Pellg paragjykimesh. E nxori nga pellgu. Doli nga pellgu ku kishte rënë.
11. fig. Mesi, palca, kulmi (për një periudhë kohe etj.). Në pellg të dimrit.
✱Sin.: pellgore, llakë, llonxhë, ujore, bërrakë, llumë, çeptirë, gandall, zhakë, syenë, batak, pellgore, pellgaçe, hurdhë, hurdhele, gosë, gropere, ujëmbledhës, rezervuar, basen, matorik, vivar, liqen, gomën, lëmë, gropësirë, ultësirë, liman, gobellë, strum, syenë, zhakë, llogaçe, lerë, kallaçkë, rrafshulët, topil, bujanë, bunar, hurdhore, thellësirë, mbledhës, thellomë, gjol, gjolishte, gorgë, gropore, bende, hauz, moçal, amull, ballanxhë, gandall, harmoç, mes, palcë, kulm.
♦ U bë pellg. 1. (dikush a diçka). U lag shumë, u bë tërë ujë, u njom i tëri; u bë ujë; u bë qull. 2. (diku). U grumbullua shumë ujë në një vend, u baltos. 3. (dikush). shih u bë tapë (dikush). Më bëri pellg (dikush a diçka) më lagu shumë, më lagu të tërin; më baltosi; më bëri ujë; më bëri qull.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë