Fjalori

Rezultate në përkufizime për “llapat”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

LLAPË

LLÁP/Ë,~AI f. sh. ~A, ~AT 1. bised. Gjuhë, pjesa e lëvizshme e gjuhës (edhe keq.). Llapa e qenit (e ariut). Kafshoj llapën. Fute brenda (në gojë) atë llapë! I doli llapa nga të vrapuarit. Llapë e gjatë, burrni e pakët. (fj. u.).
2. Pjesa e jashtme e veshit. Llapa e veshit.
3. Copë prej lëkure a prej rrobe në trajtë të gjuhës që përdoret për të mbuluar diçka; copë e zgjatur, që varet në petka. Llapa e topit. Llapa e këpucës. Llapat e xhokës. Llapat e kapelës veshëzat. Këpucë me llapa. I vareshin llapat.
4. bot. Pjesa e gjerë e gjethes pa bishtin; fleta e bimëve. Llapa e gjethes. Llapat e pemëve. Llapё gjethore (lat. Lamina foliaris) Pjesë e zgjeruar e gjethes si një organ mbitokësor i specializuar për fotosintezën, me formë pak a shumë të sheshtë dhe të hollë për të ekspozuar kloroplastet që përmbajnë qelizat (indi i klorenkimës) në dritë, në sipërfaqe sa më të gjerë dhe për të lejuar dritën të depërtojë plotësisht brenda në inde.
5. Pjesë e diçkaje, që vjen e zgjatur si gjuhë. Llapa e kazmës. Llapa e bombës. Një llapë qepe. Llapa e pipëzës. Llapa e parmendës veshëza, llapari.
✱Sin.: gjuhë, zdërre, lapë, lëputë, lafshë, vrigull, gjethe.
♦ Më doli llapa tall. thjeshtligj. shih më doli gjuha (një pëllëmbë). E ka llapën (gjuhën) *të gjatë (një pëllëmbë, një pash) (dikush) keq. Ka llapë të madhe (dikush) thjeshtligj. shih e ka gjuhën të gjatë (dikush). E ka lëshuar llapën (dikush) thjeshtligj. shih e ka lëshuar gjuhën (dikush). Kur të shohësh llapën e veshit shih kur të shohë kurrizin (shpinën) pa pasqyrë. Do varur për llape (dikush) përb. është shumë i prapë, nuk lë gjë pa bërë; është shumë i keq e mizor; nxjerr të vdekurin nga varri.

SHAPUTAJKË

SHAPUTÁJKË,~A f. sh. ~A, ~AT Ajo që është shaputane. Sytë i zunë vetëm llapat e veshëve të shaputajkës.

SHAPUTAN

SHAPUTÁN,~E mb. 1. Që i ka llapat e veshëve shumë të mëdha, veshllapush. Djalosh shaputan.
2. fig. Që është i ngathët, i plogët; kund. i shkathët. Ndihej aq shaputan përballë saj, sa as nuk mund të mendonte dot.
3. fig. Që është moskokëçarës. Qëndrim shaputan.
✱Sin.: llapush, veshllapush, mospërfillës, moskokëçarës, i painteresuar, indiferent.

SHAPUTAN

SHAPUTÁN,~I m. sh. ~A, ~AT 1. Ai që i ka llapat e veshëve shumë të mëdha.. Shaputani ishte kthyer në një personazh të njohur.
2. fig. Ai që është i ngathët; indiferent. Shaputani kishte interes të dëgjonte atë që i thuhej.
✱Sin.: llapush, , i painteresuar, indiferent.

SHAPUTANE

SHAPUTÁNE,~IA m. sh. ~E, ~ET 1. Ajo që i ka llapat e veshëve shumë të mëdha; shaputajkë. Shaputania i kishte fshehur veshët me shami.
2. fig. Ajo që është e ngathët; indiferente. Nuk i lihej gjë në dorë shaputanes, se nuk e kryente.
✱Sin.: shaputajkë, llapushe, e painteresuar, indiferente.

VESHBIGË

VESHBÍGË mb. 1. Që i ka llapat e veshëve të ngritura përpjetë si bigë, veshngritur. Qeni i vogël veshbigë qëndronte para derës. Lepuri veshbigë ishte strukur pas një kaçubeje.
2. fig. Që rri në përgjim, që i mban veshët ngrehur (për njerëzit).
✱Sin.: veshngrehur, veshpipëz, veshkapëz.

VESHCINGARE

VESHCINGÁRE mb. 1. Që i ka llapat e veshëve të holla e të vogla si cingare (këmborë).
2. Veshpipëz, veshmprehtë, veshkapëz. Njeri veshcingare.

VESHCURR

VESHCÚRR,~E mb. 1. Që i ka veshët të prerë a të shkurtër, me veshët curr (për kafshët). Dhi veshcurre. Cjap veshcurr. Dele veshcurre.
2. shar. Që i ka llapat e veshëve të vogla a të prera; me veshë të vegjël; veshprerë. (për njerëzit). Djalë veshcurr. Kokëmadh e veshcurr.
✱Sin.: veshok, veshvogël.

VESHCURR

VESHCÚRR,~I m. sh. ~Ë ~ËT 1. Kafshë (cjap, dash, qen etj.) që i ka veshët të prerë a të shkurtër, që është me veshët curr. Veshcurri i ngriti veshët.
2. shar. Ai që i ka llapat e veshëve të vogla a të prera, që është me vesh curr (për njerëzit). Ai veshcurri i mbante flokët të gjata.
✱Sin.: veshprerë, veshok, veshvogël.

VESHCURRE

VESHCÚRR/E,~JA f. sh. ~E ~ET 1. Kafshë (dele, dhi, etj.) që i ka veshët të prerë a të shkurtër, që është me veshët curr.
2. shar. Ajo që i ka llapat e veshëve të vogla a të prera, që është me vesh curr (për njerëzit). Ajo veshcurrja. Veshcurrja i kishte vënë një palë vathë të mëdhenj.
✱Sin.: veshprerë, veshcurr.

VESHGJATË

VESHGJÁTË mb. 1. Që i ka llapat e veshëve të gjata; kund. veshshkurtër. Derr veshgjatë. Lepur veshgjatë. Lakuriqët veshgjatë.
2. shar. Veshgomar.
✱Sin.: veshgomar, gomar.

VESHGOMAR

VESHGOMÁR,~E mb., shar. Që i ka llapat e veshëve të mëdha e të gjata; me veshë si të gomarit, veshmadh. Njeri veshgomar. Kryemadh e veshgomar.
✱Sin.: veshllapush, llapush, pallavesh, veshmadh.

VESHGOMAR

VESHGOMÁR,~III m. sh. ~Ë, ~ËT bised. shar. Njeri me llapat e veshëve të mëdha e të gjata, me veshë si të gomarit. Ai veshgomari nuk gjegjet hiç.
✱Sin.: veshgjatë, veshmadh, veshmagar, veshkërriç.

VESHKRRUL

VESHKRRÚL,~E mb. Që i ka llapat e veshëve të mëdha e të kthyera poshtë, veshvarur (për kafshët). Cjap veshkrrul. Dhi veshkrrule.
✱Sin.: veshvarur, veshkthyer.

VESHKULAR

VESHKULÁR,~E mb. Që i ka llapat e veshëve si hark. Cjap veshkular. Dhi veshkulare.

VESHLABOÇ

VESHLABÓÇ,~E mb. 1. Që i ka veshët të mëdhenj dhe të kthyer nga mesi (për cjapin dhe dhitë kryesisht). Cjap veshlaboç. Dhi veshlaboçe. Ftujak veshlaboç.
2. përçm. Që i ka llapat e veshëve të mëdha dhe me pamje të shëmtuar, veshllapush (për njerëzit). Djalë veshlaboç. Grua (vajzë) veshlaboçe.
3. fig. Që është qullan, i ngathët e i plogët, i përhumbur. Ç’burrë veshlaboç?
✱Sin.: veshmadh, pallavesh.

VESHLABOÇ

VESHLABÓÇ,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Cjap me veshët të mëdhenj dhe të kthyer nga mesi. Veshlaboçi i ndahej nga tufa.
2. përçm. Ai që i ka llapat e veshëve të mëdha dhe me pamje të shëmtuar, veshllapush. Ai veshlaboçi ishte mospërfillës. Nuk e duroj dot atë veshlaboçin.
3. fig. Ai që është qullan, i ngathët e i plogët; i përhumbur. Nuk e nxjerr qimen prej qullit ai veshlaboçi.
✱Sin.: veshmadh, pallavesh.

VESHLABOÇE

VESHLABÓÇ/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Dhi me veshët të mëdhenj dhe të kthyer nga mesi Veshlaboçja kishte bërë dy keca.
2. përçm. Ajo që i ka llapat e veshëve të mëdha dhe me pamje të shëmtuar, veshllapushe. Ajo veshlaboçja ka llafe shumë.
3. fig. Ajo që është qullane, e ngathët dhe e plogët; e përhumbur. Ajo veshlaboçja nuk është e zonja e vetes.
✱Sin.: veshmadhe, pallaveshe.

VESHLANGUA

VESHLANGÚA mb. 1. Që i ka veshët të gjatë e të varur poshtë (për qenin e gjahut).
2. shar. Që i ka veshët si llapat e veshëve të langoit; që i mban veshët ngrehur për të përgjuar (për njerëzit). Njeri veshlangua.
✱Sin.: veshpipëz, veshngritur, veshkapëz, veshmprehtë, veshgjatë, veshlepur.

VESHLANGUA

VESHLANG/ÚA,~ÓI m. sh. ~ÓNJ, ~ÓNJTË 1. Qen gjahu me veshë të gjatë e të varur poshtë. Veshlangoi është i mirë për gjah.
2. shar. Ai që i ka veshët si llapat e veshëve të langoit; ai që i mban veshët ngrehur për të përgjuar. Ai veshlangoi i mban veshët përpjetë (pipëz).
✱Sin.: veshpipëz, veshngritur, veshkapëz, veshmprehtë, veshgjatë, veshlepur.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë