Fjalori

Rezultate në përkufizime për “llapëtyrë”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BULLËNDËR

BULLËND/ËR,~RA f. 1. Ujë i ngrohtë me kripë për të larë këmbët pas një udhëtimi të lodhshëm. Vuri këmbët në bullëndër.
2. Llumi që kullon nga një lëng në fundin e një ene etj., llurbë; lëng i trashë e i papastër; mbeturinë, fundërri. Bullëndra e enëve. Bullëndra e finjës. Bullëndër mielli. Bullëndër vaji.
3. Ushqim i qullët, gjellë si qull; llapërçinë. Nuk e vë njeri në gojë bullëndrën.
4. fig., keq. Njeri krejt i pavlerë ose i dëmshëm për shoqërinë; llumi i njerëzve; fundërri.
✱Sin.: llurbë, mbeturinë, fundërri, llum, llurbëtirë, gërdhomë, lëngjerë, llapërçinë, llapëtyrë, lluburdinë, llomështi, zgjyrë, rrëmbythje.

LLAPUÇINË

LLAPUÇÍN/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT krahin. Gjellë me shumë lëng dhe pa shije; llapëtyrë; llapërçinë. Kush e ha këtë llapuçinë?

LLAPËTYRË

LLAPËTÝR/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Gjellë me shumë lëng, pa yndyrë dhe e pashijshme, lëngëtyrë, llapërçinë. Gatuante llapëtyrë. Llapëtyrë qensh.
2. fig., keq., vet. sh. Fjalë të këqija; sharje. Flet (thotë) llapëtyra. Merret me llapëtyra. I pëlqen llapëtyrat.
✱Sin.: lëngëtyrë, llapërçinë, llurbë.

LLURBË

LLÚRB/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Baltë e qullët në vende a në rrugë të shkelura, llucë; llumi i trashë që krijohet nga mbeturinat e ndryshme të ujërave; borë e shkelur e gjysmë e shkrirë; vend me baltë a me llum të tillë. Llurba e kanaleve (e gjirizeve). Udhë me llurbë. Ra në llurbë.
2. Fundërria që kullon nga një lëng në fundin e një ene, llum. Llurbë vaji. Llurba e kafesë. Ka zënë llurbë.
3. Gjellë e squllët dhe jo e shijshme, që është zier shumë. Llurbë patatesh. Nuk hahej ajo llurbë. Fasulet ishin bërë llurbë.
4. Ushqim si qull i trashë që përdoret për kafshët. Llurba e derrave.
5. fig., mospërf. Grua shumë e shëndoshë e me mishra të varur. Nuk ecte dot llurba. Kishte marrë për grua një llurbë.
✱Sin.: llubatë, llucë, batak, llum, fundërrinë, mbeturinë, llapërçinë, llapëtyrë, llurbëtirë, lluburdinë, bullëndër, cik.

SHARJE

SHÁRJ/E,~A f. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur i themi njëri-tjetrit fjalë fyese, të sharët; kund. lavdërim. Sharjet nuk i bënë më përshtypje as njërit e as tjetrit.
2. Fjalë a shprehje fyese, fjalë e rëndë dhe e pahijshme që i themi dikujt, e sharë. Sharje e pistë (e rëndë, e ulët). Dëgjoi ca sharje me fjalë të pahijshme.
3. Fjalë që i thuhen dikujt për t’i shprehur pakënaqësinë për një gabim, qortim. Pas atij veprimi parashikonte të vinte edhe një sharje. E mori atë sharje me sportivitet.
4. Fjalë të rënda të thëna me zë të lartë, bërtitje. U dëgjuan sharjet e saj që nga larg. E priti me sharje e ulërima.
✱Sin.: të sharët, e sharë, poshtërim, bërtitje, qortim, qortim, hakërrim, gërmushje, qorrollisje, e lehur, pëllitje, llapëtyrë, llomotitje, palavi.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë