Fjalori

Rezultate në përkufizime për “koritur”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

DERËFIKUR

DERËFÍKUR mb. 1. Që ka mbetur i vetëm, i shkretë e i mjerë; derëmbyllur; derëshuar; që s’ka lënë pasardhës; kund. derëçelur. Njeri derëfikur. Më mirë derëfikur se i koritur. (fj. u.).
2. fig. I varfër, i këputur. Plak derëfikur.
3. si em. m. e f. Sipas kuptimeve të mbiemrit. Ka mbetur vetëm derëfikuri.

KORIT

KORÍT (KORÍS) vep., ~A, ~UR kal. E bëj me turp dikë; turpëroj. Koriti familjen. Na ka koritur.

KORITUR

KORÍTUR (i, e) mb. I turpëruar. Mbetëm të koritur.

MERË

MÉR/Ë,~AI f. Frikë e madhe, drithërimë, tmerr, mnerë. I ka hyrë mera prej ujkut. Ai është mera e armikut. Na dha merën. E kam në merë (dikë) e urrej, nuk e pëlqej fare. Për merë në mënyrë të shëmtuar, në mënyrë të turpshme. I koritur e për merë.
✱Sin.: frikë, tmerr, mnerë, lemeri, lebeti.

MIKPREMË

MIKPRÉMË mb., etnogr. Që i ka ndodhur një mikpremje, që i kanë bërë dhunë a vrasje mikut i cili është në besën e një malësori. Kurrë nuk ka qenë burrë mikpremë e i koritur. Fjala mori dhenë që ai mbeti mikpremë. Që atë ditë nuk është më mikpremë.

NDERHUMBUR

NDERHÚMBUR mb. 1. Që është turpëruar, që është koritur; i turpëruar, i koritur. Burrë nderhumbur. Vrasësi është derëhumbur e nderhumbur.
2. Që i shkon kot e mira që i bën dikujt. Në fund doli nderhumbur.
3. si em. Ai që është turpëruar. Nderhumburi i fisit.
✱Sin.: i turpëruar, i koritur.

PAKORITUR

PAKORÍTUR (i, e) mb. Që nuk është koritur; kund. i koritur. Burrë i pakoritur. Familje e pakoritur.

PUSHKËPAVARUR

PUSHKËPAVÁRUR mb., etnogr. I koritur, që nuk e meriton t’i varet pushka në gozhdë, si shenjë nderimi.

TURPËRUAR

TURPËRÚAR (i, e) mb. 1. Që e ka zënë turpi; i koritur, me turp. Iku i turpëruar. Rrinte kokulur e i turpëruar.
2. Që është bërë me turp, që është njollosur botërisht. Mbeti i turpëruar për tërë jetën.
✱Sin.: i marruar, i përmarruar, i skuqur, i cenuar, i zhburrnuar, i zhburrëruar, i fëlliqur, i njollosur, faqenxirë, ballëfshehur, i telendisur, i koritur, i çnderuar, i damkosur, i baltosur, i koritur.

VËRZHGUAR

VËRZHGÚAR (i, e) mb., 1. Që është vërzhguar, çjerrë, gërvishtur. Fytyrë (lëkurë) e vërzhguar.
2. Që është bërë me turp, që i është nxirë fytyra, i koritur. Mbeti me fytyrë të vërzhguar.
✱Sin.: i vruguar, i vreditur, i grithur, i gërricur, i çjerrë, i gërvishtur, i marruar, turpëruar, poshtëruar, koritur.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë