Fjalori

Rezultate në përkufizime për “kallogjer”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

HIEROMONAK

HIEROMONÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT fet. Murg ose kallogjer me gradën e priftit në kishën ortodokse.

KALLOGJER

KALLOGJÉR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. fet. Murg ortodoks. Kallogjer i fshatit.
2. edhe fig., bised. Burrë a djalë i mbetur pa martuar, i vetmuar në shtëpi dhe i mjerë.
3. si mb. m. Që është bërë për t’u mëshiruar; i gjorë, i mjerë. Burrë kallogjer.
✱Sin.: murg, i mjerë.

MUNGAR

MUNGÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT fet. Murg, kallogjer. Kuvendi i mungarëve. Mungarët po përgatitnin një shfaqje muzikore.

SHEPRAK

SHEPRÁK,~E mb. 1. Që nuk shikon larg, dritëshkurtër; kund. largpamës. Djalë sheprak. Vajzë sheprake.
2. Që është i pazoti dhe ka horizont të ngushtë, i paaftë. Burrë sheprak, që nuk është për asgjë. Rini sheprake.
3. Që është i vetmuar, vetmitar. Jetonte si njeri sheprak. Ndihej si plak sheprak.
4. Që është i varfër, i mjerë; kund. i pasur. Familje sheprake. Plakë sheprake.
✱Sin.: dritëshkurtër, jolargpamës, i paaftë, vetmitar, i vetmuar, i veçuar, i mbyllur, i mjerë, i shretë, i tujtë, kallogjer, murg.

SHEPRAK

SHEPRÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Ai që është i ngushtë, që nuk shikon përtej vetes; kund. vizionar. Nuk e pëlqente kush sheprakun. - Mos e qas sheprakun!

2. Ai që jeton në vetmi, i veçuar nga të tjerët. Shepraku hapte dhe mbyllte derën i vetëm. Nuk i hynte askush në shtëpi sheprakut.

3. Ai që jeton në varfëri; kund. i pasur. Shepraku nuk kishte asgjë mbas shpirtit. Sheprak i mjerë.

✱Sin.: dritëshkurtër, kallogjer, murg.

TAKSET

►TÁKS/ET jovep., ~ (u), ~UR bised., pës., vet. v. III e TAKS. U taks për kallogre. Ishte taksur për kallogjer.

VETMAN

VETMÁN,~E mb. Që ka mbetur vetëm, që s’ka kënd; që rri i veçuar, vetmitar. Njeri vetman. Grua vetmane.
✱Sin.: i vetmuar, i veçuar, rrëzak, kallogjer, murg.

VETMAN

VETMÁN,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që ka mbetur vetëm, që s’ka kënd; ai që rri i veçuar, vetmitar. Ai vetmani rri (jeton) vetem.
✱Sin.: vetmitar, rrëzak, kallogjer, murg.

VETMITAR

VETMITÁR,~E mb., poet. 1. I vetmuar; i veçuar. Yll vetmitar. Shtëpi vetmitare. Pemë vetmitare. Re vetmitare.
2. Që rri e jeton vetëm; që bëhet vetëm a në vetmi, i vetmuar. Poet vetmitar. Jetë vetmitare. Shëtitje vetmitare.
✱Sin.: i vetmuar, i veçuar, rrezak, bis. oshënar, kallogjer, murg.

VETMITAR

VETMITÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që rri a jeton vetëm, larg të tjerëve; ai që s'ka të afërm e farefis; ai që e ndien veten të huaj midis të tjerëve. Jeta e vetmitarit. Shtëpia e vetmitarit.
✱Sin.: vetman, oshënar, kallogjer, murg.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë