Fjalori

Rezultate në përkufizime për “këshillues”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

ADOBASH

ADOBÁSH,~I m. sh. ~Ë, ~ËT vjet., etnogr. 1. Ai që i rri pranë atijmban flamurin në një dasmë; njeri i urtë dhe këshilluesshoqëron flamurmbajtësin (bajraktarin) që u prin krushqve. Bajraktarin e ri e shoqëronin dy adobashë. Adobashi u nis i pari.
2. I dytirreshtin e mihjes a të punëvetjerafushës; ndihmës, ndihmëtar i rendatarit. Ai rrinte pas si adobash. Na vuri zorin adobashi.
Sin.: ndihmës, ndihmëtar, mbështetës.

KOLEGJIAL
KONSULENT

KONSULÉNT,~E mb., libr. Që ka karakter këshillues; këshillues.

KONSULTUES
KONSULTË
KËSHILLIMOR

KËSHILLIMÓR,~E mb., zyrt. Që lidhet me këshillën ose me këshillimin; që ka të drejtëjapë vetëm këshilla; konsultativ. Është me karakter këshillimor. Votë këshillimore. Organ këshillimor.
Sin.: këshillues, konsultativ.

KËSHILLTAR

KËSHILLTÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT spec. 1. Ai që i jep këshilla dikujt; specialist a punonjës këshillues. Këshilltar i presidentit (i kryeministrit).
2. Ai që është ose zgjidhet si anëtar i një këshilli në një bashki etj. Këshilltar i bashkisë (në bashki).

KËSHILLUES

KËSHILLÚES,~E mb. 1. këshillon, që bën punën e këshilltarit a të këshilltares (për prindërit, për specialistët në një institucion shtetëror, për këshilltarët në një bashki etj.); këshilltar. Prind këshillues. Komiteti (grupi, mjeku) këshillues.
2. edhe drejt. jepet si këshillë, që vlen si këshillë; që ka karakter këshillimor (në një organ); konsultativ. Fjalë (votë) këshilluese.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimitmbiemrit.
Sin.: konsultativ, këshillimor.

MENTOR
TON

TÓN,~IIII m. sh. ~E, ~ET 1. fiz. Tingull i rregullt në një lartësicaktuar, që prodhohet nga lëkundjenjëpasnjëshmevalëveajrit; tingullikundërvënie me zhurmën. Ton i thjeshtë (i përbërë). Ton i lartë (i ulët). Tone dhe zhurma. Ton i pastër.
2. muz. Tingull muzikor; intervali më i madh ndërmjet dy notavenjëpasnjëshme në gamën muzikore; tingull muzikor bazë, me të cilin nis një këngë a një vepër tjetër muzikore. Gama ka pesë tone dhe dy gjysmëtone. Një ton më lart (më poshtë, më ulët). I dha tonin korit (orkestrës).
3. Karakteristikë e zëritnjeriut kur flet a kur këndon; forca a lartësia e zërit kur flasim. Ngre (ul) tonin. Fliste me ton të lartë (të ulët). Me ton komandues (urdhërues).
4. zakon. sh., libr. Nuancë e hollë e një ngjyre, ngjyra a nuanca nga anon një ngjyrë tjetër. Me tonehapura (të çelura). Me toneerrëta. Tonet e ngjyrës.
5. Mënyrë si flasim a si shkruajmë, mënyrë si i themi gjërat për të shprehur me qartë ndjenjat, qëndrimin e vlerësimin tonë për dikë a për diçka. Me ton të ashpër (të butë). Me ton të ngrohtë (të ftohtë). Me ton lutës. Me ton atëror (këshillues). Me ton të prerë (të vendosur). Me ton tallës (qortues). Me ton zyrtar. Iu përgjigj me po atë ton. Ndërroi (ndryshoi) tonin. Me ton hakërrues.
Sin.: tingull, zë, ngjyresë, ngjyrim, intonacion.
I jep tonin (diçkaje) libr. e përcakton diçka, e bënmarrë një drejtim a një rrugëcaktuar (një mbledhje, një punë etj.); bën diçkashërben si shembull për të tjerët, bëhet shembull për diçka.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.