Fjalori

Rezultate në përkufizime për “jargavec”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

JARGAN

JARGÁN,~E mb. Që i rrjedhin jargët, që është i papastër dhe i pakujdesshëm për pamjen e vet; përjargane.
✱Sin.: jargëmadh, përjargan, përjargësh, qurrash, qurravec, jargaç, jargash, jargaman, jargavec, përqurran.

JARGASH

JARGÁSH,~E mb., mospërf. 1. Që i bien jargët nga goja.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: përjargan, jargës, qurrash, qurravec, jargavec, jargavel, jargëmadh, i jargosur, i përjargur, i përqullur, përqurran.

JARGAVEC

JARGAVÉC,~E mb., mospërf. Që i bien jargët nga goja, që i kullon goja jargë, jargash.
✱Sin.: përjargan, jargash, qurrash, qurravec, jargavec, përqurran.

JARGAVEL

JARGAVÉL,~E mb., mospërf. 1. Që i kullojnë jargët nga goja, që i kullon goja jargë, jargash.
2. Që qan për hiçmosgjë, qaraman; që s’e mban veten fare, që e lëshon veten krejt.
3. Që të ngjitet pas e s’të ndahet sa të pështiroset.
4. si em. m. e f. Sipas kuptimeve të mbiemrit.
✱Sin.: jargash, jargavec, qurrash, qurravec, përqurran.

JARGAVITËS

JARGAVÍTËS,~E mb. Që ka sjellje prej njeriu që jargavitet, që serviloset. Ajo i afrohej me lajka jargavitëse.
✱Sin.: jargavel, jargash, jargavec, qurrash, qurravec.

JARGOTË

JARGÓT/Ë,~A m. sh. ~A, ~AT keq. Njeri i papastër, që nuk mbahet pastër, që i rrjedhin jargët nga goja. Më vjen me vjellë prej këtij jargote.
✱Sin.: jargash, jargavec.

JARGËS

JÁRGËS,~I m. sh. ~, ~IT 1. zool. Kandërr si krimb a kërmill etj., që lëshon jargë; jargavec, ligavec. Pas shiut dalin jargësit.
2. zool. Pjesë dytë e disa emërtimeve të pathjeshta për disa lloje jargësish: Jargësi i detit (lat. Triopha carpenteri) kërmilli i detit verzaveshur. Jargësi shpinëgjembak (lat. Stichaediae).
3. Foshnjë ose fëmijë i vogël, që i dalin jargë nga goja.
✱Sin.: jargavec, ligavec, kërmill, gamill, kaçamill.

LIGAVEC

LIGAVÉC,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. zool. Lloj kërmilli pa guaskë, jargës; kërmill. Kanë dalë ligavecët.
2. fig., mospërf. Njeri i squllët e i flashkët, që hiqet zvarrë gjithë jetën; njeri që nuk vepron me guxim, njeri pa kockë; qaraman.
3. si mb. Që është i pazoti, shumë i ngathët; i paaftë, i squllët, jargavec.
✱Sin.: jargës, kërmill, i squllët, i flashkët, i paguximshëm, i pakockë, qaraman, jargavec.

PËRJARGUR

PËRJÁRGUR (i, e) mb. Që është bërë me jargë; i mbuluar me jargë; që kullon jargë. Me buzë të përjargura. Trupi i përjargur i kërmillit.
✱Sin.: i jargavitur, i jargosur, jargavec, i jargëzuar, i përqullur.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë