Fjalori

Rezultate në përkufizime për “irnosur”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

IRNOS

IRN/ÓS vep., ~A, ~UR kal. 1. Irnoj. E ka irnosur këmishën.
2. E bëjmurrëtehet a të mavijoset. E kishte irnosur nata e shkurtit.
3. fig. E inatos a e zemëroj sa që nxihetfytyrë. Fjalët e tij ia irnosën surratin.
Sin.: murrëtej, murrëtoj, irnohem, iret, mavijoset, murrëtehet.

IRNOSUR

IRNÓSUR (i, e) mb. 1. është i murrëtyer a i nxirë ngapalarët. Jakë e irnosur.
2.është i murrëtyer a i mavijosur ngaftohtët. Me fytyrëirnosur.
3. fig. I nxirë nga inati.
4. Që ka ngjyrë të si të zezë; që vjen si i zi; i murrmë.
Sin.: i irnuar, i nxirë, i mavijosur, i murrëtyer, i murrëtuar, i verenikur, i murrmë, i vrenjtur.

IRNUAR

IRNÚAR (i, e) mb. I irnosur. Me fytyrëirnuar. Me duar të irnuara. Tokë (arë) e irnuar. Mure (çati) të irnuara. Me ngjyrëirnuar.

IRUR

ÍRUR (i, e) mb. është irur, i irnosur, i irnuar. Këmishë e irur.
Sin.: i irnuar, i nxirë, i murrmë.

LËBYRTË

LËBÝRTË (i, e) mb. është si i veshur me një cipëhollë, i zbehtë, i marrtë (për një burim drite etj.).
2. Jo shumë i bardhë, i irnosur a si i irnosur (për një pëlhurë etj.). Diell i lëbyrtë. Dritë e lëbyrtë. Majat e lëbyrta të maleve. Pëlhurë e lëbyrtë.
Sin.: i veshur, i zbehtë, i lëbyrur, i marrtë, i irnosur.

NDYLLCUAR

NDYLLCÚAR (i, e) mb. është ndyllcuar; i pistë, i irnosur, i zgjyrosur. Këmishë e ndyllcuar. Rroba të ndyllcuara.

NXIRË

NXÍR/Ë (i, e) mb. 1.është nxirë, që është bërë i zi; që është lyer me të zezë; që është ndotur me diçkazezë a të errët. Mur i nxirë. Kokrrat e nxira. E kish mishinnxirë.
2. Që ka marrë ngjyrëzeshkët nga dielli (për lëkurën). E ka fytyrënnxirë.
3. fig. I shkretë, i mjerë, fatkeq (për dikëvdes a për dikë, të cilit i vdes një njeri shumë i afërt e i dashur).
Sin.: i sterrosur, i nxiruar, i zgjyrosur, natë, blozak, i njollosur, i poshtëruar, i nxirosur, llullaq, zeshkan, i zeshkët, bronz, i errët, i irnosur, i vrenjtur, i ngrysur, i ngritë, i murrëtyer, i irnuar, i vrugët, i vruguar, fatkeq, i mjerë, i shkretë, yllshuar.

SURMË
VREDITUR

VREDÍTUR (i, e) mb.është vreditur; i nxirë, i irnuar. E kishte dorën dyll të verdhë e të vreditur. Me rrathësyvevreditur.
Sin.: i irnosur, i irnuar, i nxirë, i mavijosur, i verenikur, i murrëtyer, i murrëtuar.

ZYMTË

ZÝMTË (i, e) mb. 1. Që ka ngjyrëerrët e pa shkëlqim; që ka pak dritë, i errët, i vrenjtur, i ngrysur. Ngjyrë e zymtë. Vend i zymtë. Ndërtesë e zymtë. Ditë e zymtë. Mot (qiell) i zymtë. Mëngjesi ishte i ftohtë dhe i zymtë.
2. edhe fig. Që ka pamjerëndë, që shpreh mërzi e trishtim, që s’ka gëzim e gjallëri; i vrenjtur, i ngrysur; që s’i qesh buza; sikur i janë mbytur gjemitë; kund. i çelur, i gëzuar. Njeri i zymtë. Me sy të zymtë. Vështrim i zymtë. Kishte pamjezymtë. Është bërë i zymtë. Qëndronte i heshtur, i egër, i zymtë. Nuk erdhi i gëzuar, por i zymtë dhe i mërzitur akomatepër se më parë. Nuk ishte as pak i zymtë, kishte humorhollë e qeshte ëmbël. Në atë fytyrëzymtë nuk gjeje asnjë gjurmë mëshire, shprese e njerëzie.
3. fig. Që s'ka gëzime, që është plot trishtim; që është i paqartë, i errët, i turbullt; kund. i lumtur. I zymtë si vdekja. Jetë e zymtë. E ardhme e zymtë. Qëllime (mendime) të zymta. Në rrethana të zymta. Gjendje e zymtë shpirtërore. Parashikime të zymta për ekonominë. Fjalim (rrëfim) i zymtë. Film i zymtë. Realitet (vend) i zymtë. Muzg i zymtë. - Po, moj bijë, ishin kohë të zymta ato.
Sin.: i vrenjtur, i ngrysur, i errët, i murrët, i murrëtyer, i zymtuar, i mërzitur, i trishtuar, ballëvrenjtur, ballëngrysur, ballënxirë, ballërrudhur, vetullngrysur, hijevrenjtur, heshtjerëndë, hijekeq, buzëpaqeshur, turivrarë, i irnosur.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.