Fjalori

Rezultate në përkufizime për “hejbe”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BISAGJE

BISÁGJE,~T f. vet. sh. Hejbe. I kanë mbushur bisagjet plot.
✱Sin.: hejbe, duqe, sytha.

DHIRTË

DHÍRTË (i, e) mb. 1. Që del a që merret nga dhia. Lesh i dhirtë. Qumësht (gjalpë) i dhirtë. Lëkurë e dhirtë. Mish i dhirtë.
2. Që bëhet me lesh dhie. Gunë e dhirtë. Qilim i dhirtë. Kapuç shajaku të dhirtë. Shkorsa (hejbe) të dhirta. Bleva tri rroba të dhirta.

DUAK

DUÁK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT Duqe, hejbe.

DUEQISHT

DUEQÍSHT ndajf. Duke e vendosur ngarkesën në gjoks e në shpinë; në mënyrë të barabartë, njësoj; të lidhur njëri me tjetrin me diçka, si hejbe. I ngarkoi dueqisht. I lidhi dueqisht.

DUJKA

DÚJKA,~T f. Duqe; hejbe. I dha dujkat (dikujt) e përzuri dikë; e pushoi nga puna.

DUQE

DÚQE,~T f. vet. sh. Hejbe. Duqe të mëdha (të vogla). Mbush duqet. Var duqet mbi samar.

HEJBE

HÉJBE,~T f. vet. sh. Dy torba të mëdha prej leshi a prej liri, të endura a të qepura së bashku, që shërbejnë për të mbajtur sende të ndryshme dhe hidhen në sup njëra para e tjetra prapa ose varen në samar në të dy anët e kafshës; duqe. Një pale hejbe. Mbush hejbet. Nxjerr nga hejbet.
♦ Ngarkoi hejbet (dikush) iron. iku, u largua; mbathi opingat; mori arratinë; çau ferrën. Te ngul *kërrabën var hejbetë (dikush). Nuk ia var hejbet (dikujt) mospërf. shih nuk ia var torbën (trastën) (dikujt) mospërf.

TËRKAÇ

TËRKÁÇ,~I m. sh. ~E, ~ET vjet. 1. Trastë e bariut, torbë e çobanit. Vuri tërkaçin në kaptell të samarit.
2. Hejbe, duqe. Mbushi tërkaçet. Vari tërkaçet në samar.
✱Sin.: torbë, çantë, trastë, duqe.

VATAROSH

VATARÓSH,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. Freni, kërcelli i veshit të rrushit që mbetet pasi t’i heqim kokrrat. Vataroshi i rrushit. Rrushin e hëngri, por vataroshët i hodhi keq.
2. Frutë me dy kokrra të ngjitura; bishti ku lidhet kokrra e qershisë, rrëfanë. Me dy vataroshë në veshë. Dy qershia në një vatarosh.
3. Dy sende të ngjitura ose të lidhura bashkë që varen, hejbe.
✱Sin.: rrezgë, rruvan, vadarosh, gërdhajë, rrëfanë, frerëz, frenjë, turravesh.

XANË

XÁN/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. bot. Gjineshtër. Lule xane. Litar xane. Torbë (hejbe) xane. Thur me xana.
2. bised. Pëlhurë e trashë, e ashpër dhe e lirshme prej fijeve të gjineshtrës, që përdoret për të bërë thasë, torba etj. Vishej me xanë. U bë si xanë u vjetrua e u lëshua (për një stof, për një qilim etj.).

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë