Fjalori

Rezultate në përkufizime për “hallemadh”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BALLULUR

BALLÚLUR mb. 1. Që e mban kokën ulur nga hidhërimi a vuajtjet, i përvuajtur; i nënshtruar. Gratë ishin ballulura.
2. fig. Që punon shumë, punëtor; i bindur, që nuk kthen fjalë kur e urdhërojnë të bëjë një punë; kokulur e i pafjalë. Djalë (vajzë) ballulur.
✱Sin.: i vuajtur, i përvuajtur, i nënshtruar, buzëplasur, buzëshkrumb, i shumëvuajtur, i munduar, mundimmadh, heqkeqës, hallemadh.

BELATISUR

BELATÍSUR (i, e) mb., bised. Që i kanë rënë shumë belara; i sëkëlldisur, i brengosur, hallemadh, brengëshumë. Njeri i belatisur. Grua e belatisur.
✱Sin.: hallemadh, halleshumë, hallexhi, hallezi, hallekeq, brengëshumë, kusuremadh, mundimmadh, lotmadh, andrallemadh.

BRENGËMADH

BRENGËMÁDH,~E mb. bised. 1. Që ka një brengë të madhe, që ka një hidhërim të thellë në shpirt; që ka pësuar një fatkeqësi të rëndë; brengëshumë. Nënë brengëmadhe. Jetë brengëmadhe.
2. Që të sjell brenga të mëdha; si mallk. që e zëntë një brengë e madhe, që vuajttë nga brenga të mëdha.
3. si em. m. e f. Sipas kuptimeve të mbiemrit.
✱Sin.: brengëshumë, brengëplot, hallemadh, halleshumë, hallezi, kusuremadh, hallkeq, lotmadh, andrallemadh.

DERTEMADH

DERTEMÁDH,~E mb. 1. Që ka shumë derte; hallemadh; halleshumë; dertar. Është njeri dertemadh. Nënë dertemadhe.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. I këputet shpirti dertemadhit.

HALLE-HALLE

HÁLLE-HÁLLE mb., bised. Halleshumë; hallemadh. Halle-halle ky popull.

HALLELIG

HALLELÍG,~Ë mb., bised. 1. Që ka shumë halle; i mbytur nga hallet e shumta.
2. I mjerë; që ka pak të ardhura.
3. Shëndetlig.
✱Sin.: hallemadh, halleshumë, i mjerë, shëndetlig.

HALLEMADH

HALLEMÁDH,~E mb. 1. bised. Që është plot halle; halleshumë, hallezi.
2. I shumëvuajtur. Njeri hallemadh. Nënë hallemadhe.
✱Sin.: halleshumë, hallezi, kusurmadh, hallekeq, i shumëvuajtur, kusureshumë, brengëshumë, brengëmadh, nevojtar, mundimmadh, lotmadh, andrallamadh, i shumëvuajtur.

HALLESHUMË

HALLESHÚMË mb., bised. 1. Që ka shumë halle, hallemadh. Jetë halleshumë.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: halleshumë, hallemadh, hallezi, kusurmadh, kusureshumë, hallekeq, i shumëvuajtur.

HALLEXHI

HALLEXHÍ,~U m. sh. ~NJ, ~NJTË bised. 1. Ai që është hallemadh. Rrinte si hallexhi.
2. si mb. Sipas kuptimit të emrit. Burrë hallexhi.

HALLEZI

HALLE/ZÍ,~ZÉZË mb., bised. 1. Që ka halle të mëdha, hallemadh. Njeri hallezi.
2. si mb. Sipas kuptimit të emrit.

HALLKEQ

HALL/KÉQ,~ KÉQI m. sh. ~KËQÍJ, ~KËQÍJTË 1. Ai që ka halle të rënda; që është i mbytur nga hallet; hallemadhi.
2. Ai që ka shëndet jo të mirë; shëndetligu.
✱Sin.: hallemadh, hallelig, hallezi, shëndetlig.

HALLNIK

HALLNÍK,~E mb. 1. Hallemadh.
2. Shëndetlig, që vuan nga ndonjë sëmundje, që nuk i ecën shëndeti. Plak hallnik.
✱Sin.: hallemadh, i shumëvuajtur, kusurmadh, mundimmadh, hallkeq, hallezi, hallexhi, nevojtar, shëndetlig, i dobët, i sëmurë, i lig.

HEQKEQËS

HEQKÉQËS,~E mb. 1. Që ka hequr në jetë, i vuajtur.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Më mirë heqkeqës se grabitës. (fj. u.).
✱Sin.: i vuajtur, vuajtës, i përvuajtur, i munduar, mundimmadh, hallemadh, heqës, heqkeq.

KUSUREMADH

KUSUREMÁDH,~E mb. Hallemadh. Plak kusuremadh.

LOTMADH

LOTMÁDH,~E mb. 1. Që ka vuajtur shumë, që ka hequr shumë në jetë, i shumëvuajtur. Nënë lotmadhe.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: i vuajtur, i përvuajtur, i shumëvuajtur, hallemadh, halleshumë.

NEVOJTAR

NEVOJTÁR,~E mb. 1. Që nuk i ka mjetet e mjaftueshme për jetesë, i varfër, i vobektë. Njeri nevojtar. Familje nevojtare.
2. Që ka nevojë për diçka, që i mungon a i duhet diçka për të kryer një punë etj. Është nevojtar për shtëpi (banesë).
✱Sin.: i varfër, i vobektë, hallexhi, hallemadh, halleshumë, hallezi, hallkeq.

VUAJTËS

VÚAJTËS,~E mb. Që vuan, që pëson të këqija e mundime; që ka vuajtur shumë, i vuajtur. Njeri vuajtës. Grua vuajtëse. Vuajtës i madh. Vuajtëse e madhe.
✱Sin.: i vuajtur, i përvuajtur, i munduar, mundimmadh, hallemadh, hekakeq, heqkeqës.

VUAJTËS

VÚAJTËS,~I m. sh. ~, ~IT Ai që vuan, ai që pëson të këqija e mundime; që ka vuajtur shumë, i vuajtur. Vuajtës i madh. Nuk i është ndarë mundimi kurrë atij vuajtësi.
✱Sin.: mundimmadh, hallemadh, hekakeq, heqkeqës.

ZAVALL

ZAVÁLL,~E mb. I mjerë, i shkretë, hallemadh. - Zavalli ai! - Ç't'i bëj unë zavalli? - Si të ta them, zavalli unë? Zavalli Demo, / I gjori Demo. (folk.).

ÇILEMADH

ÇILEMÁDH,~E mb., krahin. Që po kalon shumë mundime; hallemadh. Voc çilemadh. Ishte burrë çilemadh.
✱Sin.: hallemadh, taksiratmadh, i shumëvuajtur.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë