Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
BUTËSÍ,~A f. 1. Të qenët i butë, vetia e diçkaje që është e butë (për sendet, për kohën etj.); kund. ashpërsi, fortësi, egërsi. Butësi dylli. Butësia e flokëve. Butësia e klimës. E kundërta e fortësisë është butësia e metalit. Shkel me butësi shkel lehtë, butë.
2. fig. Qëndrim i butë, të qenët i butë (nga sjellja, nga karakteri etj.); kund. ashpërsi, vrazhdësi, egërsi, rreptësi. Butësi shembullore. Një butësi joshëse. Butësia e ndjenjave. Shenjë butësie. Fryma e butësisë. Sillet me butësi sillet me të butë, sillet me të mirë. E pyeti me butësi. E qortoi me butësi. I fliste me butësi. Herë përdori butësinë e herë ashpërsinë. Përfitonte nga butësia ime.
✱Sin.: dashamirësi, ëmbëlsi, mirësi.
FORTËSÍ,~A f. sh. ~, ~TË 1. Të qenët i fortë, vetia e diçkaje që është e fortë; qëndrueshmëri; kund. butësi. Fortësia e metaleve. Shkalla e fortësisë. Ka fortësi.
2. kim. Cilësi e ujërave natyrore, që lidhet me praninë e madhe të kripërave të kalciumit e të magnezit, në gjendje të tretur në ujë; kund. butësi. Fortësia e ujërave.
LINJÍN/Ë,~A f., kim. Substancë me molekula të ndërlikuara, që përbëhet nga shumë unaza kimike, me strukturë të fortë në hapësirë, që vepron si material ngjitës dhe përforcues në murin qelizor të bimëve, duke u dhënë atyre fortësi, qëndrueshmëri mekanike dhe rezistencë. Linjina është e rëndësishme për strukturën dhe qëndrueshmërinë e bimëve.
NGURTËSÍ,~A f. 1. Vetia e një trupi të ngurtë, të qenët i ngurtë. Ngurtësia e lëndës. Humbet (fiton) ngurtësinë. Ngurtësia e qytetit.
2. fig. Qëndrim i prerë, që nuk lejon asnjë shmangie ose ndryshim, pavarësisht nga kushtet e rrethanat; vetia e njeriut të ngurtë. Ngurtësi burokratike. Ngurtësia e karakterit.
3. vet. sh. ~RA, ~RAT Lëndët e ngurta; ushqime të ngurta.
✱Sin.: fortësi, ngurësi, kokëfortësi.
QËNDRÉS/Ë,~AII f. sh. ~A, ~AT fiz., tek. 1. Veti e një trupi për të përballuar një forcë a një veprim që ushtrohet mbi të pa iu prishur forma ose ndërtimi i brendshëm; qëndrueshmëri. Qëndresë mekanike. Qëndresa e një metali. Mat qëndresën.
2. biol. Veti e një organizmi për të përballuar lodhjen. Qëndresa e organizmit. Fiton qëndresë.
3. Pjesë e parë e emërtimeve të pathjeshta për lloje të ndryshme rezistence. Qëndresë në përdredhje rezistencë ndaj përdredhjes. Qëndresë në prerje rezistencë ndaj prerjes. Qëndresë e materialeve rezistencë ndaj materialeve. Qëndresë aerodinamike zvarritje aerodinamike, rezistenca ndaj erës. Qëndresë dinamike fortësi dinamike. Qëndresë e fërkimit rezistencë ndaj fërkimit. Qëndresë hidraulike rezistencë hidraulike. Qëndresë hidrodinamike rezistencë hidrodinamike. Qëndresë ndaj abrazionit rezistencë ndaj gërryerjes. Qëndresë ndaj goditjes fortësi e goditjes. Qëndresë ndaj konsumimit rezistencë ndaj konsumit. Qëndresë ndaj lëvizjes rezistencë tërheqëse. Qëndresë ndaj ngjeshjes rezistenca në shtypje. Qëndresë ndaj përkuljes forca e përkuljes, rezistencë ndaj përkuljes. Qëndresë ndaj rrëshqitjes rezistencë rrëshqitëse. Qëndresë termike rezistencë termike (nxehtësie).
✱Sin.: fortësi, durueshmëri, stabilitet, rezistencë, forcë.
QËNDRUESHMËRÍ,~A f. 1. fiz., tek. Vetia e një trupi për të përballuar një forcë a një ndikim që ushtrohet mbi të; qëndresë; elektr. rezistencë. Qëndrueshmëri e madhe. Qëndrueshmëri mekanike. Qëndrueshmëri fizike. Qëndrueshmëri kimike. Qëndrueshmëria e betonit. Humb qëndrueshmërinë. Qëndrueshmëri elektrike. Qëndrueshmëria e përçuesit.
2. Të qenët i qëndrueshëm; vetia e dikujt që është i qëndrueshëm për të mos u përkulur përpara vështirësive, tronditjeve, fatkeqësive etj. ose për të përballuar pa u lëkundur diçka; cilësia e diçkaje të qëndrueshme; fortësi. Qëndrueshmëria e organizmit. Qëndrueshmëria e bimës ndaj sëmundjeve. Qëndrueshmëri e lartë. Qëndrueshmëri në kohë. Qëndrueshmëri e ngjyrës. Qëndrueshmëri ndaj dritës. Mungesë qëndrueshmërie.
✱Sin.: qëndresë, rezistencë, fortësi, durueshmëri, stabilitet.
USHTÚAR (i, e) mb. 1. Që është lënë për një kohë të gjatë derisa të humbasë lagështinë dhe të fitojë qëndrueshmëri e fortësi (për drurin). Dru i ushtuar.
2. fig. Që është i rrahur me jetën, i regjur; i sprovuar. Njeri i ushtuar.
3. Që është veshur e është mbajtur për mjaft kohë; i mbajtur. Rrobë e ushtuar.
4. Që është futur në furrë pasi është lyer me yndyrë. Vorbë e ushtuar.
✱Sin.: i stinuar, i mbajtur, i regjur, i sprovuar.
VANADÍUM,~I m., kim. Element kimik (simboli V), metal me fortësi mesatare, me ngjyrë hiri të argjendtë, i farkëtueshëm e telëzueshëm, pjesa më e madhe e të cilit përdoret në trajtën e aliazhit të tij me hekurin si shtesë te çeliqet speciale me fortësi të madhe e të qëndrueshme ndaj brejtjes, që përdoren në instrumente për prerje të shpejta, vegla dore (çelësa anglezë, kaçavida, pinca) etj.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë