Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
FJÉTUR (i, e) mb. 1. Që është në gjumë, i përgjumur. Me sy të fjetur. Qe gjysmë i fjetur.
2. I ndenjur, i amullt; i përbujtur. Bukë e fjetur. Ujë i fjetur.
3. fig. Shumë i plogësht e i ngathët, i qullët, i mefshtë; që nuk ka gjallëri, i heshtur. Njeri i fjetur. Banonte në atë qytet të fjetur.
4. fig. Që duket sikur është në gjumë, që ende nuk është zgjuar; që nuk është nxitur për punë, që nuk është vënë ende në veprim a në përdorim. Përshkohej nga ndjenja të fjetura. Pasuri e fjetur.
5. euf. I vdekur; pa jetë. Ra i fjetur.
6. biol. Që është vënë në vjeshtë e fle deri në pranverë. Syth i fjetur.
✱Sin.: i përgjumur, i ndenjur, i amullt, i përbujtur, i plogësht, i ngathët, i qullët, i mefshtë, i heshtur, flegmatik.
♦ E ka mendjen të fjetur (dikush) është i qetë e i sigurt për diçka, e ka hequr merakun; e ka mendjen të mbledhur; fle në një krah. Me *mendje të fjetur. *Ujë i fjetur shpërf.
FLEGMATÍK,~E mb. 1. psikol. Që i shfaq ndjenjat e mendimet dhe që vepron në mënyrë të qetë, të matur e të ngadaltë, që është i përmbajtur në të folur e në veprime; i shtruar e i ftohtë. Njeri me temperament flegmatik.
2. Që është karakteristik për një njeri të qetë e të ngadalshëm në veprimet e tij; i fjetur. Zë flegmatik. Ecje flegmatike.
✱Sin.: i ngadalshëm, i fjetur.
NGADÁLSH/ËM (i), ~ME (e) mb. 1. Që ecën, që punon a vepron ngadalë, që i mungon shpejtësia e shkathtësia në lëvizje, në punë a në të folur; i plogët; kund. i shpejtë. Njeri (burrë, fëmijë) i ngadalshëm. Është i ngadalshëm si breshka.
2. Që bëhet ngadalë, që kryhet me shpejtësi të vogël; kund. i shpejtë. Hapa të ngadalshëm. Lojë e ngadalshme. Veprime (lëvizje) të ngadalshme. Me ritme të ngadalshme.
3. Që bëhet pak nga pak dhe që do kohë për t’u kryer deri në fund; kund. i menjëhershëm. Përmirësim i ngadalshëm. Dobësim i ngadalshëm. Djegie e ngadalshme. Vdekje e ngadalshme. Bombë me veprim të ngadalshëm. Rritje e ngadalshme.
✱Sin.: i ngadaltë, i ngathët, i ndrutë, i avashëm, i avashtë, ngalakaq, ngalakeq, ngalaq, i ngalët, ngatharak, ngathsh, i ngathtësuar, i ngathur, ngelaq, pangallos, përtërthoran, i plogët, i marrtë, marran, mendjeplogët, i plantë, i rëndë, zvarranik, zvarritës, i qetë, i shtruar, kuvendshtruar, i dalëngadalshëm, i vonë, i vonuar, flegmatik, i vonshëm, shkallëzor.
TEMPERAMÉNT,~I m. sh. ~E, ~ET 1. psikol. Tërësia e vetive psikike të njeriut, që shprehin shkallën e ngacmueshmërisë e të gjallërisë dhe që shfaqen në reagimin e tij ndaj të tjerëve etj.; njeriu sipas këtyre vetive psikike. Temperament sanguin (kolerik, flegmatik, melankolik). Temperament i gjallë (i zjarrtë, i plogët).
2. Forcë jetësore, gjallëri; aftësi për t’u pushtuar lehtë nga një gjendje e lartë shpirtërore, nga një ndjenjë e fuqishme dhe e thellë; shprehje e kësaj gjallërie a gjendjeje shpirtërore në punë, në veprime të ndryshme e në të folur; pasion, ndjenjë, patos. Njeri me temperament. Ka temperament. Luajti (këndoi) plot temperament. Flet (reciton) me temperament.
✱Sin.: shpirt, gjallëri, natyrë, karakter, forcë, veti, pasion, patos, ndjenjë.
TIP,~I m. sh. ~A, ~AT 1. Trajtë a formë e veçantë e diçkaje, së cilës i përgjigjet një grup i njohur sendesh a dukurish me tipare të njëjta a të përafërta; model i një serie objektesh të njëjta. Tip shtëpie (ndërtese). Tip makine (traktori). Tip aeroplani (vapori, anijeje). Automjet i tipit limuzinë.
2. biol. Nënndarje e madhe e botës së kafshëve dhe asaj të bimëve, që përmbledh qenie me tipare kryesore të ngjashme në ndërtimin e tyre dhe në veçoritë e zhvillimit. Tipi dhe klasa. Tipat e botës shtazore (bimore). Pa tip të përcaktuar.
3. Grup njerëzish, që bashkohen nga disa tipare të brendshme të përbashkëta (të karakterit, të ndjenjave etj.); ai që shpreh me tipar vetjak në mënyrë më të gjallë veçoritë e këtij grupi dhe bëhet përfaqësues i tij. Tipa të ndryshëm. Tip i mbyllur (i qeshur, i druajtur, i qetë, nevrik). Tip flegmatik. Ndarja e tipave.
4. Model strukture nga pikëpamja etnike, estetike etj.; tërësi tiparesh dhe karakteresh fizike që dallojnë grupe njerëzore; tipologji, arketip, prototip; pamja e një njeriu, e cila lidhet me mjedisin ku ky jeton, me popullin a me shtresën shoqërore ku bën pjesë, me veprimtarinë që kryen etj. Tip punëtori. Tip shkencëtari. Tip sportisti. Tip shoferi Tipi i bukurisë shqiptare. Është tip mesdhetari.
5. Njeri që dallohet prej të tjerëve nga disa tipare të veçanta. Tip i çuditshëm. Është tip më vete.
6. let., art. Personazh, në tiparet vetjake të të cilit mishërohen artistikisht veçoritë e përbashkëta e më thelbësore të një klase a shtrese shoqërore, të një kombësie a kombi etj. Tipi i punëtorit. Tipi i intelektualit. Tipi i burokratit. Tipi i malësorit shqiptar.
7. Natyra e veçantë e diçkaje; mënyra e kryerjes së një veprimi; lloj. Tipat e punimeve (e ndërtimeve). Tipi i punës.
8. si mb. Që shërben a që është si model i një grupi të njohur sendesh ose dukurish; që shërben si shembull përfaqësues në një kategori të dhënë. Njësi tip. Rregullore tip. Projekt tip. Statut tip. Letër tip.
✱Sin.: model, nënndarje, lloj, karakter, njeri, personazh, tipologji, arketip, prototip.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë