Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
ÁSHK/ËL,~LAI f. sh. ~LA, ~LAT Ashkë, copë e vogël dhe e hollë që shkëputet nga një dru kur e çajmë a e presim me sëpatë; copë e vogël, rrip i ngushtë që del nga një send prej metali, kur e përpunojmë me vegla prerëse. Ashkla druri. Ashkla metali (gize, çeliku, bakri). Mbledh (djeg) ashkla. Bëj ashkla.
✱Sin.: ashkël, bujashkë, bluashkë, ashër, citë, lashkë, flashkë, cifël, cipal, cokël, spirrë, spicë, thepje, bjezgë, rezhdë, gdhendël, grapcë, qenëz, zdrugulina, nishk, tishkë.
♦ Bën *kala me ashkla (dikush). Nuk i hiqet asnjë ashkël (dikujt). 1. Nuk shqetësohet fare, nuk bëhet merak aspak; nuk e prish gjakun (dikush). 2. Nuk ia ndërron dot mendjen, është kokëfortë; nuk merr vesh; s’ha (s’merr) pykë (dikush). E kam ashklën në thua shih e kam litarin (lakun, thikën, halën) në grykë. E ka kokën me ashkla (dikush) përçm. shih ka lakra në kokë (dikush). S’lëshon ashkël (dikush) shih s’ha (s’merr) pykë (dikush). Ia mbushi kokën me ashkla (dikujt) e mërziti me fjalë të kota e me cikërrima; e trullosi me llafe. Pret *dru e shet ashkla (dikush).
BJÉZG/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Ashkël e vogël druri, spicë, bujashkë. I hyri një bjezgë në gisht.
✱Sin.: ashkël, bujashkë, cifël, ashër, citë, spicë, flashkë, cipal, cokël (druri), thepël (guri a metali), rezhdë (zdrukthi), ble, gdhendël, albër (druri), zdrugulina, shushull, zhibël, flegër.
♦ *Rrozga më bjezga.
CURRÍL,~I m. sh. ~A, ~AT 1. Fill uji ose i një lëngu tjetër që rrjedh a del me forcë. Curril uji. Curril qumështi. Curril gjaku. Curril nafte. Shi me currila. Rrjedh me curril. Currilat e rakisë (e verës).
2. fig. Varg i gjatë dhe i pandërprerë (fjalësh, të qeshura etj.) Currilat e fjalëve nuk pushonin.
3. si ndajf. Duke rrjedhur çurg, në trajtë currili.
✱Sin.: çurg, currunar, bisk, fiskajë, pizgë, flashkë, vrushkull, gulfë, cirkatë, cikërr, çikërr, skurrjel.
SHÍB/ËL,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Grimcë që bie në sipërfaqen e një lëngu; thërrime; thërrmijë. Uji paska shibla. Qumësht me shibla. Pastroi shiblat nga uji.
3. Ashkël e vogël druri, shkarpa. Mblodhi shibla. I ra një shibël në sy. Doli për të mbledhur shibla.
2. Pjesë e ndotur në një sipërfaqe, njollë. I ra një shibël në fustan. Fund me shibla. Këmishën e kishte plot shibla.
4. fig., keq. Emërtim për dikë që ka ndonjë ves të keq; njollë; damkë. Burrë pa asnjë shibël. Vajzë me shibla.
5. fig. Sjellje e shtirur; të shtirurit, hipokrizi. E donte pa shibla. Grua me shibla. Bisedë pa shibla.
✱Sin.: grimcë, thërrime, thërrmijë, bushël, flashkë, mbushinë, mbushël, mbushullinë, nishkë, shoshkël, zhibël, zhumile, cen, e metë.
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë