Fjalori

Rezultate në përkufizime për “falltare”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

DIJËSE

DÍJËS/E,~JA f. sh. ~E, ~ET vjet. 1. Grua a vajzë e ditur; dijetare; femër e zgjuar.
2. Grua që shtinte në fall, falltare. Është dijëse e lexon letrat.

FALLTORE

FALLTÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Falltare. Takoj falltaren.
✱Sin.: falltare, fallxheshë, fallxhore, shortare, falltare, dijëse, fatrrëfyese, fatthënëse, shtiese.

FALLXHESHË

FALLXHÉSH/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Falltare. Shkoj te fallxhesha.
✱Sin.: falltare, falltore, fallxhore shortare, dijëse, fatrrëfyese, fatthënëse, shtiese.

FALLXHORE

FALLXHÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Falltare. U hoq si fallxhore.
✱Sin.: falltare, falltore, fallzheshë, shortare, dijëse, fatrrëfyese, fatthënëse, shtiese.

FALLXHORE

FALLXHÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Falltare. U hoq si fallxhore.
✱Sin.: shortare, falltare, falltore, dijëse, fatrrëfyese, fatthënëse, shtiese.

FATRRËFYESE

FATRRËFÝES/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Ajo që besohet se mund t’i rrëfejë fatin dikujt; falltare. Nuk i pëlqente fatrrëfyeset.
✱Sin.: falltare, falltore, shortare, fallxheshë, fallxhore, dijëse, fatthënë, fatthënëse, shtiese.

FATTHËNË

FATTHË́N/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. mit. Vendi a faltorja ku në kohët e lashta priftërinjtë u rrëfenin njerëzve fatin. Mblidheshin te fatthëna.
2. Ajo që besohet se mund t’i rrëfejë fatin dikujt; fatrrëfyese; falltare. I kujtoi fjalët e fatthënës.
3. mit. Fatia. Tri fatthënat.
✱Sin.: fatrrëfyese, falltare, fati.

FATTHËNËSE

FATTHË́NËS/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Ajo që besohet se mund të parashikojë ose t’i tregojë të ardhmen dikujt, fatrrëfyese, falltare. Kishte bërë shumë biseda me fatthënëse të ndryshme.
✱Sin.: fatrrëfyese, falltare, falltore, shortare, fallxheshë, fallxhore, dijëse, shtiese.

PLUMBÇORE

PLUMBÇÓR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET etnogr. Grua magjistare, falltare që bënte magji a shtinte fall me copa plumbi.
✱Sin.: fallxhore, falltare, magjistare.

SHORTARE

SHORTÁR/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Falltare. Falltare e zonja.

SHTIESE

SHTÍES/E,~JA f. sh. ~E, ~ ET vjet. Falltare, shortare.

SIBILË

SIBÍL/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Falltare, grua që tregon fatin. Ajo ishte një sibilë.
2. mit. Profete, në mitologjinë greko-romake, grua që, e frymëzuar prej hyjnive, parathoshte gjërat që do të ngjanin. Nuk i dëgjonin sibilat.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë