Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
BÚL/Ë,~AI f. sh. ~A, ~AT 1. bot. Syth bimësh, mugull; syth i fryrë bime që sapo çel; bumbeskë; syth që del te disa qenie, prej të cilit zhvillohet qenia e re. Bulat e qershisë (e kumbullës, e plepit). Bulat e hidrës. Çelën bulat. Si bulat e bimëve në pranverën e parë. U mbushën degët me bula.
2. Pikë (uji, shiu, djerse, loti etj.). Bulë uji (vese, qumështi, gjaku). S’ka asnjë bulë. Bulë e flori shumë i vlefshëm, që s’ka të çmuar (për shiun që bie në kohën e duhur).
3. Flluskë e vogël. Bulë ajri. Bulë oksigjeni (hidrogjeni). Bulat e qumështit të tundur.
4. anat. Pjesë e tultë, e butë dhe e rrumbullakët e ndonjë organi të trupit. Bula e veshit pjesa e butë në fund të veshëve, ku varen vathët; butë, bulec. Bula e gishtit mollëza e gishtit.
5. Lungë e rrumbullakët dhe e fryrë; puçërr e madhe. I ka dalë një bulë.
6. Pjesë e disa frutave të cilat ndahen në disa copa të veçanta e të shkëputura; thelb. Bulë shege. Bulë arre thelb arre.
✱Sin.: flluskë, mugull, syth, syzë, endëz, lumak, pupëz, sumbull, bumbeskë, bumbë, burbuqe, gonxhe, pikë, rruzull, rruazë, lot, buburiskë, buburizë, puçrrizë.
CÉRG/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Qilim ose mbulesë e ashpër që është punuar zakonisht me lesh dhie. Cergë e dhirtë. Shtroj cergën. Hedh një cergë. Mbuloj me cergë.
2. Pëlhurë merimange. Cergë merimange. End cergën. Zë cerga. Fshij cergat.
3. Cipë e hollë; pëlhurë e hollë, tis. Cergë e mëndafshtë.
4. kryes. sh. Rrecka të vjetra, rroba të grisura e të bëra zhele, lecka. Vishej me ca cerga. Mori cergat në krahë. Mblodhi cergat. U bë fare cergë. Flak (hedh) si një cergë.
5. vjet. Shatorre e bërë me cohë të hollë; tendë. Cerga e stanit. Ngre (prish) cergën.
✱Sin.: shkorsë, merimangë, cerimangë, pezhishkë, endëz, shtrat, shtrap, brimajë, makë, pëlhurë, tis, cergurinë, lecka, rrecka, zhele, tendë.
♦ U bë cergë (dikush); u bë leckë (dikush). I bëhet cergë (dikujt) iu ngjit dikujt, iu qep, s’i ndahet; i vete në shtëpi tjetrit e rri për një kohë të gjatë, pa ia kuptuar a pa ia përfillur dëshirën, sa bëhet i mërzitshëm; i zë derën. Cergë e re krahin. njeri që sapo ka krijuar familje më vete. I hodhi cergën (dikujt) keq. e turpëroi keq, e bëri me turp; i vuri njollë të keqe; ia nxiu faqen; ia nxiu fytyrën; i la hijen e marres; kund. ia zbardhi faqen. Mblodhi (ngriti) cergat (dikush) mospërf.; ngriti (mblodhi) leckat (dikush) mospërf. Zuri cergë (dikush); zuri brumë (dikush). Ka zënë cerga (dikush a diçka) është shumë i ndotur ngaqë nuk është pastruar prej kohësh. I kanë vënë (i kanë zënë) sytë cergë (dikujt) nuk e sheh qartë gjendjen rreth e rrotull, është verbuar e nuk i kupton gjërat siç janë; i janë veshur sytë; i kanë vënë (i kanë zënë) sytë perde.
ÉND/Ë,~AI f. 1. bot. Pjalm. Enda e ullirit. Enda e kumbullës te krahët e bletës.
2. Lulet e imëta si pjalm te disa drurë a shkurre zakonisht në pranverë; endëz. Enda e shqopës. U bëra me endë.
3. Diçka si miell i situr që mbulon sipërfaqen e sendeve, shtresë shumë e hollë. Endë bore.
4. Majë mielli. I hedh endë. E bëjnë me endë. Plot me endës të ngjeshur në vaj. S’është as për endë, as për miell. (fj. u.). nuk vlen për asgjë.
✱Sin.: pjalm, endëz, polen.
PJALM,~I m. 1. bot. Pluhur shumë i imët, zakonisht me ngjyrë të verdhë, që e kanë lulet kur çelin dhe që shërben për të pllenuar bimët. Bletët (grerëzat) mbartin pjalmin nga një lule në tjetrën.
2. Borë shumë e hollë; borë e imët që e ngre era përpjetë. Pjalm bore. Pjalm e borë.
3. Maja e miellit; miell i situr imët; pluhuri i miellit që ngrihet përpjetë e bie mbi sendet; ëndë, paskaq. U bë me pjalm mielli.
4. Pluhur shumë i hollë i diçkaje.
✱Sin.: end, endë, endëz, ëndë, polen, pah, plusk, borimë, pluhurizë, pluhur, majë, ajkë, paskaq, shtresë, tufk, lind.
PËSHTÝM/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Lëng pa ngjyrë e pak veshtullor, që prodhohet nga disa gjëndra të posaçme të gojës dhe që ndihmon për zbutjen e tretjen e ushqimeve. Gjëndrat e pështymës. Nxjerr shumë pështymë. Më thahet pështyma kam shumë etje, më thahet goja për ujë. Përcjell pështymën. I ngjitur me pështymë i ngjitur keq e që shkëputet menjëherë. I hodhi pështymën e pështyu. Pështymë mizash (biol.) endëz. Pështyma që qitet, nuk lëpihet. (fj. u.). S’shembet kalaja me pështymë. (fj. u.).
2. bised. Blozë. I zi si pështyma e oxhakut.
3. fig. Njeri i zeshkët në fytyrë.
4. fig. Ai që rri kokulur përpara të tjerëve, nga të këqijat që ka bërë; njeri i keq.
✱Sin.: shkumë, endëzIII, blozë, i zeshkët, zezak, i nxirë.
♦ Të bëhet pështyma *akull. Gëlltiti (kapërceu) pështymën (dikush) e ndjeu veten shumë ngushtë, nuk dinte ç’të thoshte a ç’të bënte; u zu ngushtë. Mbush *pusin me pështymë (me gjilpëra) (dikush) tall. E mbyti me pështymë (dikë) iu turr me fjalë, me të shara e me qortime, sa s’e la të përgjigjej. Iu tha pështyma (në gojë, në fyt) (dikujt) e ndjeu veten shumë ngushtë, nuk mundi të fliste më (nga ndonjë shqetësim a tronditje, nga ndonjë qortim i rëndë, nga që ka folur pa vend etj.); i ngeci (i mbeti) fjala në grykë; iu ngjit gjuha pas qiellzës; iu zu (iu tha) gjuha; iu mek (iu lëmek) zëri. Pa u tharë pështyma shumë shpejt, pa kaluar shumë kohë; në çast.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë