Fjalori

Rezultate në përkufizime për “ditëbardhë”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BJERRAFAT

BJERRAFÁT,~E mb. 1. I pafat, fatkeq; që ka qimen e ujkut, që ka qimen e derrit; kund. fatbardhë, ditëbardhë. Njeri bjerrafat.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. - O bjerrafati vëlla!
✱Sin.: fathumbur, fatkeq, fatlig, fatgremisur, fatpërmbysur, i pafat, i palumtur.

DITERRËT

DITÉRRËT mb. Që është plot fatkeqësi, vuajtje e mjerime; që sjell fatkeqësi, mjerime a të këqija; fatzi; kund. ditëbardhë. Një periudhë diterrët në jetën e tij.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.

DITËBARDHË

DITËBÁRDHË mb. 1. Fatbardhë, i lumtur; që pastë ditë të bardha, që qoftë i lumtur (ur.); kund. ditëzi. Paska qenë vajzë ditëbardhë me këtë fat që paska.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Cila qenka kjo ditëbardhë?

DITËMIRË

DITËMÍRË mb. 1. Ditëbardhë, fatbardhë, i lumtur; kund. ditëzi. Njeri ditëmirë.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. Ditëmiri i nënës!

DITËPARË

DITËPÁRË mb. Ditëbardhë; fatbardhë; kund. ditëpaparë. U rrit djalë ditëparë, me sy të ndritur e zemër të bardhë. (folk.).

DITËSTERRUAR

DITËSTERRÚAR mb. 1. Ditëzi (edhe si mallk.); kund. ditëbardhë. Grua ditësterruar. - Qofsh ditësterruar!
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit. - Ç’e gjeti, ditësterruarin!

DITËZI

DITË/ZÍ,~ZÉZË mb. 1. Që ka pësuar një fatkeqësi të madhe, që i kanë vdekur të afërmit dhe ka mbetur i shkretë; që s’e ka gëzuar jetën, që s’ka parë një ditë të bardhë; derëzi, fatzi; mallk. që e pastë jetën të zezë; kund. ditëbardhë. Grua (nënë) ditëzezë.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit; kund. ditëbardhë. – Ç’e gjeti, ditëziun!

FATBARDHË

FATBÁRDHË mb. 1. Që ka shumë fat, që ka fat të bardhë; fatlumtur (për njerëzit); kund. fatzi. Grua fatbardhë.
2. Që vjen me diçka të mirë, që sjell mbarësi; kund. fatzi. Ditë fatbardhë.
✱Sin.: fatlum, fatlumtur, fatmirë, fatmadh, fatmbarë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, punëbardhë, lumëbardhë, ogurmirë, ogurbardhë, i bardhë, i bekuar.

FATLUM

FATLÚM,~E mb. 1. Që ka fat të mirë, që është me fat të bardhë, i lumtur (për njerëzit). Njeri fatlum.
2. Që sjell lumturi, që sjell të mira e gëzime; i lumtur. Martesë fatlume. Përjetoi një çast fatlum.
✱Sin.: i lumtur, fatbardhë, fatlumtur, fatmirë, fatmadh, fatmbarë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, punëbardhë, lumëbardhë, ogurmirë, ogurbardhë, i bardhë, i bekuar.

FATLUM

FATLÚM,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që ka fat të mirë, të bardhë. Në jetë kishte takuar shumë fatlumë.
✱Sin.: i lumtur, fatmirë, ditëbardhë, orëbardhë.

FATLUME

FATLÚM/E,~JA f. sh. ~E, ~ET Ajo që ka fat të mirë, të bardhë. Fatlumja kishte marrë atë që dëshironte.
✱Sin.: e lumtur, fatmirë, ditëbardhë, orëbardhë.

FATLUMTUR

FATLÚMTUR mb. Fatbardhë, fatlum. Familje fatlumtur.
✱Sin.: fatbardhë, fatlum, i lumtur, fatmirë, fatmadh, fatmbarë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, punëbardhë, lumëbardhë, ogurmirë, ogurbardhë, i bardhë, i bekuar.

FATLUMTUR

FATLÚMTUR,~I m. sh. ~, ~IT Fatbardhë, fatlum. Po bisedonte me fatlumturin e klasës.
✱Sin.: fatlum, i lumtur, fatmirë, ditëbardhë, orëbardhë.

FATLUMTUR

FATLÚMTUR,~A f. sh. ~A, ~AT Fatbardhë, fatlume. I shkroi mesazh urimi fatlumturës.
✱Sin.: fatlum, e lumtur, fatmirë, ditëbardhë, orëbardhë.

FATMADH

FATMÁDH,~E mb. Që ka fat të madh, që i ecën shumë fati, që është me fat. E quanin të gjithë njeri fatmadh.
✱Sin.: fatbardhë, fatlum, fatmirë, fatmbarë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, i bekuar.

FATMBARË

FATMBÁRË mb. Që i ecën fati mbarë; fatbardhë. Ishin punëtorë fatmbarë.
✱Sin.: fatbardhë, fatlum, fatmirë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, i bekuar.

FATMIRË

FATMÍRË mb. Që ka fat të mirë, që i ecën fati, me fat; fatbardhë, fatlum (për njerëzit); kund. fatkeq. E kishte rrugën me udhëtarë fatmirë.
✱Sin.: fatbardhë, fatlum, fatmbarë, ditëbardhë, orëmirë, orëbardhë, jetëbardhë, i bekuar.

FATMIRË

FATMÍR/Ë,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që ka fat të mirë; fatlum; kund. fatkeq. Fatmirët e lagjes.
✱Sin.: fatlum, ditëbardhë, orëbardhë, i bekuar.

FATMIRË

FATMÍR/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Ajo që ka fat të mirë; fatlume; kund. fatkeqe. Jeta e fatmirës.
✱Sin.: fatlume, ditëbardhë, orëbardhë, e bekuar.

LUMTUR

LÚMTUR (i, e) mb. 1. Që i ka të gjitha të mirat, që është shumë i kënaqur e i gëzuar në jetë e në punë, që jeton në luturi; fatbardhë; kund. i mjerë. Njeri i lumtur. Vajzë (nënë) e lumtur. Fëmijë (prindër) të lumtur. Rini (fëmijëri) e lumtur. I lumtur si fëmijë. E bëri të lumtur dikë. Rronte i lumtur. Qofsh i lumtur! ur.
2. Që është i mbushur me lumturi; që të jep lumturi; kund. i mjerë. Jetë e lumtur. Vite (ditë, çaste) të lumtura. E ardhmja e lumtur. Kam fatin e lumtur që jam midis jush.
✱Sin.: fatbardhë, fatlumtur, fatmirë, derëbardhë, fatlum, i bardhë, i mbarë, i uruar, i shkëlqyer, i kënaqur, i gëzuar, ditëbardhë, i trëndafilt, jetëbardhë, dritëmadh.

SHKRONJËBARDHË

SHKRONJËBÁRDHË,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që e ka fatin e bardhë; kund. shkronjëzi. Shkronjëbardhit i ndriti fati.

✱Sin.: fatmirë, fatbardhë, ditëbardhë.

SHKRONJËBARDHË

SHKRONJËBÁRDHË,~A f. sh. ~A, ~AT Ajo që e ka fatin e bardhë. Cila është kjo shkronjëbardha?

✱ Sin.: fatmirë, fatbardhë, ditëbardhë.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë