Fjalori

Rezultate në përkufizime për “dhëmbaç”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

DHËMBAC

DHËMBÁC,~E mb., shar. Që i ka dhëmbët të rrallë e të vegjël, që ka dhëmbë të çrregullt. Një djalë dhëmbac. Peshku njihej edhe si peshku dhëmbac.
✱Sin.: dhëmbarash, dhëmbo, dhëmbëçatall, dhëmbaç.

DHËMBAC

DHËMBÁC,~I m. sh. ~Ë, ~ËT shar. Ai që i ka dhëmbët të rrallë e të vegjël; ai që ka i dhëmbët të çrregullt. Dhëmbaci ma dërrmoi nofullën.
✱Sin.: dhëmbo, dhëmbaç.

DHËMBAK

DHËMBÁK,~E mb. Që është me të dala a me dhëmbë, i dhëmbëzuar. Lojbë dhëmbake. Stol dhëmbak.
✱Sin.: i dhëmbëzuar, dhëmbaç, dhëmbë-dhëmbë.

DHËMBARASH

DHËMBARÁSH,~E mb. Që i ka dhëmbët të shtrembër e të çrregullt; dhëmbac. Erdhi me një shok dhëmbarash. Fëmijë dhëmbarash.
✱Sin.: dhëmbac, dhëmbo, dhëmbëçatall, dhëmbaç, dhëmbëçapraz

DHËMBAÇ

DHËMBÁÇ,~I m. sh. ~Ë, ~ËT 1. shar. Dhëmbac. Fotografi me një dhëmbaç.
2. zool. (lat. Dentex dentex) Peshk me trup të shtypur, me luspa të përhime në të kaltër, që jeton në thellësi të ujërave të kripura. Luspat e dhëmbaçit. Dhëmbaçi ishte bërë 20 kg.
✱Sin.: dhëmbor, dhëmbok, dental.

DHËMBO

DHËMBO,~JA m. sh. ~, ~T shar. Njeri me dhëmbë të çrregullt. Po bënte bisedë me atë dhëmbon. Përpiqej ta mbante gojën mbyllur dhëmboja.
✱Sin.: dhëmbac, dhëmbaç, dhëmbarash, dhëmbol.

DHËMBOK

DHËMBÓK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT zool. (lat. Dentex vulgaris) Dhëmbaç.

DHËMBË-DHËMBË

DHËMBË-DHËMBË mb. 1. Që ka trajtën e dhëmbëve; që është me dhëmbëza, i dhëmbëzuar; që është bërë si me dhëmbë. Rrotë dhëmbë-dhëmbë. Gjethe dhëmbë-dhëmbë. Brigje dhëmbë-dhëmbë. Mure dhëmbë-dhëmbë.
2. Që është kafshuar dhe ka shenjat e dhëmbëve. Molla dhëmbë-dhëmbë nga kafshimet e foshnjës. Pjeprin dhëmbë-dhëmbë e hodha.
3. si ndajf. Duke e dhëmbëzuar diçka. E bëri dhëmbë-dhëmbë bukën.
✱Sin.: i dhëmbëzuar, dhëmbaç, dhëmbak, dhëmbëza-dhëmbëza.

DHËMBËÇATALL

DHËMBËÇATÁLL,~E mb., shar. 1. Që ka dhëmbë të shtrembër e të dalë jashtë radhe, me dhëmbë si çatall, dhëmbëkatarosh. U duk një burrë dhëmbëçatall. Gruaja dhëmbëçatalle. Krokodili dhëmbëçatall.
2. si em. Ai që ka dhëmbë të shtrembër e të dalë jashtë radhe. Dhëmbëçatalli u duk te dritarja.
✱Sin.: dhëmbëkatarosh, dhëmbarash, dhëmbo, dhëmbaç, dhëmbëçapraz.

SINGARIDHE

SINGARÍDH/E,~JA f. sh. ~E, ~ET (lat. Common dentex) Peshk grabitqar, kryesisht i Mesdheut, me trup të shtypur, me luspa të përhime në të kaltër, që jeton në thellësi. Luspat e singaridhes.
✱Sin.: dhëmbaç, dental.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë