Fjalori

Rezultate në përkufizime për “dhëmbëjashtë”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BUZËÇARAVESHUR

BUZËÇARAVÉSHUR mb., keq. 1. Buzështrembër, buzëpërveshur.
2. Që rri gjithë kohën duke qeshur vend e pa vend; dhëmbëjashtë.
3. si em. m. e f. Sipas kuptimeve të mbiemrit. - Erdhi ajo, buzëçaraveshura!

DHËMBÇ

DHËMBÇ,~E mb. Që i ka dhëmbët të mëdhenj e të dalë përpara. Kisha ca dhëmbë të mëdhenj e kështu më quanin djali dhëmbç. Vajza dhëmbçe e fqinjës ishte rritur.
✱Sin.: dhëmbëjashtë, dhëmbëqitur, dhëmbëdalë.

DHËMBËDALË

DHËMBËDÁLË mb., shar. 1. Që ka disa dhëmbë të dalë përpara dhëmbëve të tjerë; që i dalin dhëmbët përpara. Shtriga dhëmbëdalë. Nipi dhëmbëdalë.
2. si em. Ai që ka disa dhëmbë të dalë përpara dhëmbëve të tjerë. Dhëmbëdalit i thanë se duhet të mbante tela.
✱Sin.: dhëmbëjashtë, dhëmbëqitur, dhëmbç, dhëmbëhapur.

DHËMBËHAPUR

DHËMBËHÁPUR mb., shar. 1. Që i ka dhëmbët larg njëri-tjetrit. Nuk më pëlqeu proteza dhëmbëhapur.
2. Që qesh vazhdimisht me shkak e pa shkak; dhëmbëjashtë. Ku i gjeti mendtë ky kërriçi dhëmbëhapur?
3. si ndajf. Duke qeshur vazhdimisht. Ata e duartrokisnin dhëmbëhapur. Mbetët dhëmbëhapur.
✱Sin.: dhëmbëjashtë, dhëmbëqitur, dhëmbç, dhëmbëdalë.

DHËMBËJASHTË

DHËMBËJÁSHTË mb., shar. 1. Që i ka dhëmbët shumë të dalë, dhëmbëdalë. Peshku hardhucë dhëmbëjashtë. Ishte dhëmbëjashtë si ujku.
2. Që rri gjithnjë duke qeshur. Është njeri dhëmbëjashtë. Kamerierët dhëmbëjashtë janë më mikpritës.
3. si ndajf. Duke qeshur vazhdimisht. Po rrinte dhëmbëjashtë. Sa të heq telat, pa dhëmbëjashtë do të rri.
✱Sin.: dhëmbëdalë, dhëmbëqitur, dhëmbç, dhëmbëhapur.

DHËMBËQITUR

DHËMBËQÍTUR mb., shar. 1. Që ngërdheshet vazhdimisht, që rri me dhëmbët jashtë. Nuk merren vajzat dhëmbëqitur.
2. Që do vetëm të hajë, që rri me dhëmbët jashtë gati për të ngrënë (për kafshët). Kuçedra dhëmbëqitur. Kali dhëmbëqitur.
✱Sin.: dhëmbëjashtë, dhëmbëdalë, dhëmbëqen.

DHËMBËZHVESHUR

DHËMBËZHVÉSHUR mb. Që i ka dhëmbët të zhveshur, dhëmbëjashtë. Po kërcënon dhëmbëzhveshur ca gjëra më jetike.

NGRIDHAN

NGRIDHÁN,~E mb. 1. Që ngridhet; që qesh kot me vete; dhëmbëjashtë.
2. I përkëdhelur, i llastuar.

NGRIDHAN

NGRIDHÁN,~I m. sh. ~A, ~AT 1. Ai që ngridhet; ai që qesh kot me vete; njeri dhëmbëjashtë.
2. Lazdran.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë