Fjalori

Rezultate në përkufizime për “cërule”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

HARUÇINË

HARUÇÍN/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT krahin. 1. Rreckë e vjetër zakonisht prej leshi; zhele. Erdhi i veshur me haruçina.
2. fig. Njeri pa vlerë; fundërrinë.
Sin.: leckë, rreckë, zhele, cërule, cule, fundërinë.

ZHELE

ZHÉL/E,~JA f. sh. ~E, ~ET 1. Copë e shqyervaret nga një rrobë e vjetër. I vareshin zhelet.
2. kryes. sh. Rrobavjetra, të grisura e të ndotura; rreckë, leckë. Vishej me zhele. Kur ruan vathë e dele, ha djathë e nuk vesh zhele. (fj. u.). Me gjumë e me zhele ngopesh kurdoherë. (fj. u.). Dimër e zhele mos lyp. (fj. u.).
3. fig., bised., keq. Njeri a diçka që nuk ka asnjë vlerë, leckë; njerimerret nëpër këmbë nga kushdo, ai që shkelet me këmbë ngatjerët. Mos u merr me zhelet! Zhele fare është. Iu duk vetja zhele. Para tij ai është zhele. E bëri zhele (dikë) e shau rëndë, s'i la gjë pa thënë, e bëri për pesë para.
4. si mb. I vjetër, i grisur dhe i ndotur (kryesisht për veshjet). Pantallona (këpucë) zhele. Mbante veshur një gunë zhele.
Sin.: leckë, rreckë, leckurinë, cergë, cule, cangël, sukull, leskër, cërule, lëvere, zhelinë, vjetërsirë.
U zhele (dikush) shih u leckë. E bëri zhele 1. (diçka) shih e bëri fërtele1 (diçka). 2. (dikë) e bëri leckë (dikë).

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.