Fjalori

Rezultate në përkufizime për “buzuk”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BUZAÇ

BUZÁÇ,~E mb., shpërf. 1. Që i ka buzët të trasha e të shëmtuara, buzëpërveshur. Djalë buzaç. U dëgjua zëri i fshatarit buzaç. Qen buzaç.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: buzëtrashë, buzëpërveshur, buzak, buzuk, buzëpërthyer, buzëjashtë, buzarak, buzëviç, buzëderr, buzëthi, bucunjar.

BUZOÇ

BUZÓÇ,~E mb. 1. keq. Buzaç. Njeri buzoç e hundaç.
2. fig. Që i ka varur buzët nga mërzitja a nga ndonjë pakënaqësi. Fëmijë buzoç.
3. si em. m. e f. Sipas kuptimeve të mbiemrit.
✱Sin.: buzëpërveshur, buzëpërthyer, buzëjashtë, buzel, buzëderr, buzak, buzan, buzarak, buzëthi, buzuk, bucunjar, buzëtrashë, i mërzitur, buzëvarur, buzëlëshuar, qejfprishur, i zemëruar, hundëvarur, turivarur, i pakënaqur, qejfmbetur.

BUZUK

BUZÚK,~E mb. 1. Që i ka buzët të trasha e të varura, buzëderr, buzëpërveshur. Djalë buzuk.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.

BUZUK

BUZÚK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT muz. Vegël muzikore me tela, me bisht të shkurtër e me kasë të madhe. I bie buzukut. Orkestër me tre-katër buzukë. Telat e buzukut. E ngjashme me buzukun. Në kulmin e tingujve të një buzuku. Kur të martosh t’ët vëlla, / Me daulle e me zurma, / Me buzuk, me tambura.... (folk.).
♦ I bie buzukut (dikush) tall. flet shumë e në tym dhe s’ia vë veshin askush; i bie legenit.

BUZËDERR

BUZËDÉRR,~E mb., shar. 1. Që i ka buzët të trasha e të zgjatura si të derrit.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit.
✱Sin.: buzëtrashë, buzëpërveshur, buzak, buzan, buzarak, buzëthi, buzuk.

BUZËTRASHË

BUZËTRÁSHË mb., keq. 1. Që i ka buzët të trasha e të shëmtuara, buzëmadh. Njeri buzëtrashë.
2. fig. Që ha çdo gjë, që nuk i bën naze ushqimit; kund. buzëhollë.
3. si em. m. e f. Sipas kuptimeve të mbiemrit.
✱Sin.: buzëderr, buzëpërveshur, buzaç, buzak, buzan, buzarak, buzel, buzëthi, buzuk, bucunjar.

PENËZ

PÉNËZ,~A f. sh. ~A, ~AT Copë e vogël plastike, lëvore e fortë druri etj. që përdoret për t’i rënë një vegle muzikore me tela, si kitarë, çifteli, buzuk, të mandolinë etj.

TAMBURA

TAMBURÁ,~JA f. sh. ~, ~TË 1. muz. Vegël muzikore kordofone me tre tela, me kasë të vogël dhe me bisht të gjatë; jongar. Bjeri tamburasë! Dëgjoheshin tingujt e tamburasë. Me daulle, me zurna, me buzuk, me tambura (kr. pop.).
2. Lodër fëmijësh me kallamishte fshese a misri në formën e tamburasë; tamburaçkë misri; tingerringe. Fëmijët shkuan të bëjnë tambura.
3. Plloskë, bucelë. Tambura me verë. Pi ujë me tambura.
✱Sin.: jongar, tamburaçkë, tingerringe, plloskë, bucelë.
♦ I bie tamburasë (dikush) tall. ka mbetur pa gjë fare, i ka prishur të gjitha paratë e pasurinë; s’ka me çfarë të merret; i bie (i fryn) fyellit (kavallit) tall.; i bie cyles; i fryn (i bie) gajdes.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë