Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
BUZM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Kërcu i madh. Buzm i trashë (i rrumbullakët). I shëndoshë si buzm. Pres një buzm. E vuri buzmin në vatër.
2. etnogr. Rit i lashtë popullor për të shënuar kthimin e diellit (solstici dimëror), zakonisht natën e Krishtlindjeve (24 dhjetor), duke vënë në vatër një kërcu të trashë, që digjej gjithë natën, i përcjellë nga familjarët dhe të pranishmit e tjerë dhe duke e hedhur më pas hirin e tij në ara e kopshte, të shoqëruar me lutje e me ceremoni të bukura për një vit të mbarë e të begatë. Nata e buzmit nata e Krishtlindjeve. Buzmi bujar! (ur.) përshëndetje natën e Krishtlindjeve. Po vjen Buzmi bujar, / Plot me gjethe e me bar. (folk.).
3. Carani i vatrës. Rri pranë buzmit. Të hëngërt dreqi buzmin e zjarrit! (mallk.).
CARÁ/N,~NI m. sh. ~NJ, ~NJTË 1. Secili nga të dy gurët e vendosur në anë të vatrës; gur vatre, buzm. Carani i vatrës. Mbështet mbi caran. Vë mbi caran. Rri pranë caranit. Carani e ka vendin në vatër.
2. Vendi pranë vatrës, qoshe. Zuri caranin. Carani i ftohtë i vatrës. Shtëpi quhej çdo ngrehinë e gjithfarshme, mjaft që të kishte caranin e vatrës e të nxirrte tym. Disa herë iu vërtit caranit të dëmtuar të vatrës.
3. Gur varri. Rri si caran. I ka rënë carani i varrit. I hoqi drizat që ishin mbi varrin e tij, e preku caranin.
4. Gur kufiri. Vë (heq) caranjtë.
5. Gur i madh. Gjuan me caran. Zuri vend majë një carani. Ngriti një caran të rëndë. Vështronte nga një kep carani.
6. si mb. I fortë si gur, gur. Ishte buka caran.
♦ Caran vatre njeri fill i vetëm, i shkretë a i braktisur. Ia di *trari e carani (dikujt). Është jashtë caranit (të vatrës) (dikush) është jashtë muhabetit a çështjes për të cilën flitet, nuk ka hyrë në bisedë, flet pa lidhje. I luajti caranin e vatrës (dikujt) e fyeu rëndë, e preku ku s’e duronte dot; i shkeli në kallo. Iu shkimtë carani! mallk. shih iu shoftë pragu! mallk. Iu shkulën caranjtë e vatrës (dikujt) shih iu shua vatra (dikujt).
KËRCÚ,~RI m. sh. ~NJ, ~NJTË 1. Trungu i një druri a i një peme që mbetet mbi tokë, pas prerjes së degëve; cung.
2. Pjesë e trungut ose e rrënjëve të disa drurëve a pemëve, që përdoret kryesisht për zjarr; kërçep. Digjet kërcuri. Rri si kërcu rri pa lëvizur e pa folur.
3. fig. Njeri i shkretë që ka mbetur vetëm, pa ndihmë e pa përkrahje; qyqar. Kishte mbetur kërcu, i gjori!
4. si mb., edhe fig., mospërf. Që rri si i ngrirë, pa folur dhe pa bërë asnjë punë.
5. si mb., fig. I vetmuar dhe i shkretë; qyqar; i pagdhendur. Kishte mbetur vetëm një njeri kërcu.
✱Sin.: cung, kërçep, trung, buzm, qyqar, kokëfortë, kokëmushkë, kokëgdhe.
♦ U bëra kërcu shih u bëra akull1. E ka kokën kërcu (dikush). 1. Është kokëfortë; e ka kokën gdhe. 2. Është i trashë nga mendja, është gdhe; kërcu nga mendja. I këputi (i lëshoi) ca kërcunj (dikujt) i tha fjalë shumë të rënda, e lëndoi shumë, e fyeu keq. Kërcunj mbi karthje fjalë të rënda pa vend; diçka e rëndë dhe e tepërt. Kërcu nga mendja. 1. I trashë nga mendja, gdhe; e ka kokën kërcu. 2. Kokëfortë; e ka kokën gdhe. Kërcu i pagdhendur përçm. Njeri i paditur dhe i trashë; tra i pagdhendur; rrotë mulliri. Kërcu mbi samar diçka e tepërt, mbingarkesë e kotë; barrë e rëndë dhe e paparashikuar; bela; shalë mbi samar. Një më *hu e një më kërcu. Rrokullis kërcunj (dikush) mospërf. thotë gjepura, flet broçkulla.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë