Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
BLÚAR (i, e) mb. 1. Që është bërë miell a pluhur, i thërrmuar imët; i copëtuar, i grimcuar. Grurë (misër, bereqet, piper) i bluar. Kafe e bluar. Urov i bluar. Mish (peshk) i bluar. Sheqer (oriz) i bluar. I bluar trashë (ashpër, hollë, imët). Gjysmë i bluar. I bluar si pluhur.
2. I përtypur me dhëmbë; i tretur në stomak, i përtretur. Ushqim i bluar.
3. Që është bërë si miell nga mola, nga tenja etj., i brejtur. Qilim i bluar. Rrobë e bluar.
4. fig. I përvetësuar mirë, i përtypur siç duhet. Mësim (ushtrim) i bluar.
5. fig. I menduar mirë, i rrahur me hollësi në mendje, i stërmenduar, i përsiatur, i shoshitur, i bërë me mend në kokë. Një propozim i bluar mirë.
6. fig. I munduar shumë, i vuajtur (nga ndonjë sëmundje etj.). I kishte gishtërinjtë si të bluar. I bluar nga sëmundja.
✱Sin.: i thërrmuar, i copëtuar, i grimcuar, i grirë, i imshtuar, i shkërmoqur, i bërlutur, i bërsirë, i breshnisur, i ronitur, i brishtuar.
BRÉJTUR (i, e) mb. 1. Që është ngrënë në një vend, që është grirë vende-vende; që është dëmtuar nga brejtja; i gërryer nga faktorë atmosferikë. Jakë e brejtur. Dhëmb i brejtur. Shkëmb i brejtur. Dru i brejtur. Litar i brejtur. I brejtur nga krimbat (nga tenja, nga ndryshku, nga mola, nga insektet). Me gjunjë e bërryla të brejtur.
2. fig. I munduar nga një hall, nga një brengë etj.; që ka rënë në gjendje të keqe. Me zemër të brejtur. I brejtur nga mëkati
✱Sin.: i ngrënë, i skërmitur, i grirë, i gërmitur, i ronitur, i gërryer, i grimcuar.
BRÉJTËS,~E mb. 1. zool. Që ushqehet duke brejtur bimë, që e bren ushqimin, brejtar, brejtan; që bën pjesë në rendin e brejtësve. Kafshë brejtëse. Kandërr brejtëse.
2. Që ka vetinë të gërryejë diçka, që bren, gërryes, gërmitës. Lëndë brejtëse. Veti brejtëse. Soda brejtëse soda kaustike.
✱Sin.: brejtar, brejtan, gërryes, gërmitës.
BRÉJTËS,~I m. sh. ~, ~IT zool. Kafshë gjitare (si ketri, shqarthi, lepuri, miu etj.), që i ka dhëmbët e parë të zhvilluar e të mprehtë dhe që ushqehet duke brejtur bimë e sende të tjera; brejtar. Brejtës i vogël. Brejtësit e pyllit. Rendi i brejtësve. Gjuan brejtësit. Ushqehet me brejtës. I infektuar nga brejtësit.
BRÉRJ/E,~A f. sh. ~E, ~ET Veprimi kur brej diçka, brejtje; gërryerje me dhëmbë; ngrënie nga fërkimi. Brerja e litarit. Brerja e drurit.
2. Vend i brejtur në diçka. Brerjet e dërrasës. Brerjet e dhëmbëve.
3. Gërryerje e tokës nga shirat; erozion. Tokat i shkatërronte brerja e madhe.
4. fig. Ndjenjë e rëndë shpirtërore, hidhërim a trishtim që të mundon shumë; gërryerje, brejtje. Brerje nga meraku. Brerje e brendshme. Brerje ndërgjegjeje. Kishte brerje të forta ndërgjegjeje.
✱Sin.: brejtje, grirje, grimcim, thërrmim, imshtim, bluarje, skërmitje, gërmitje, ronitje, gërryerje, e ngrënë, e gërryer, e skërmitur, e ronitur, mundim, erozion.
DHÉNËZ,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Ashkël e vogël si gjemb, spicë.
2. Lëkurëz që del anëve të thoit; qenëz. Mos i shkund duart se të dalin dhenëza. E bëri gjak vendin ku i doli një dhenëz.
3. zool. Kandër që bren drurin. Nuk pushon dhenëza duke brejtur.
✱Sin.: ashkël, spicë, qenëz, cifël, bujashkë, gdhendël, dhengë.
DHËMBËBRÉJTUR mb. Që i ka dhëmbët të brejtur, dhëmbëkrimbur. Fytyra dhëmbëbrejtur e të burgosurit. Buzëqeshjet dhëmbëbrejtura të fëmijëve të varfër.
GRÍRË (i, e) mb. 1. Që është prerë në copa shumë të vogla me thikë, me brisk etj., që është copëtuar në makinë, në rende etj.; i bluar. Duhan i grirë. Mish i grirë. Mollë të grira.
2. Që është ngrënë pak e nga pak, që është holluar nga përdorimi i gjatë (për rrobat etj.). Rroba të grira.
✱Sin.: i ronitur, i brejtur, i copëtuar, i bluar.
GËRRÝER (i, e) mb. 1. Që është ngrënë duke i hequr një pjesë a një shtresë ose duke e bërë zgavër a gropë. Mur i gërryer. Dru (gur) i gërryer. Enë e gërryer.
2. Që është ngrënë pak e nga pak nga ujërat, nga shirat, nga era etj. Tokë e gërryer. Shtrat i gërryer.
3. Që është grumbulluar në një vend pas gërryerjes (për dheun, tokën etj.). Dhe i gërryer. Borë e gërryer.
✱Sin.: i zhgërryer, i ngrënë, i brejtur, i zgavërt, i pastruar.
MICËR/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR 1. Ha diçka duke e kafshuar pak e nga pak ose duke e brejtur; ha maja-maja. Micëron bukën (mollën). Micëron gjellën. Ha mirë e mos micëro!
2. fig., jokal. Merrem me punë të vogla e të parëndësishme, bubërroj. Gjithë ditën micëron, po gjë nuk duket.
✱Sin.: brej, thërrmoj, bubërroj.
NGRË́NË (i, e) mb. 1. Që ka ngrënë, i ushqyer; kund. i pangrënë. I ngrënë e i pirë.
2. I brejtur e i dëmtuar nga përdorimi, që i është hequr një pjesë nga fërkimi i vazhdueshëm etj.; i gërryer. Jakë e ngrënë. Bërryla të ngrënë. Këpucë (çizme) të ngrëna. Brigje të ngrëna. Shkëmb i ngrënë. Hënë e ngrënë hëna në ditët kur fillon të duket gjithnjë e më e vogël në qiell.
✱Sin.: i shujtuar, i ushqyer, i ngopur, i brejtur, i dëmtuar, i gërryer, i zbrazët, i zgavërt, i grirë, i holluar, i grisur, i shpenzuar, i prishur, i harxhuar, i thumbuar, i hupët, i vdjerrë.
RONÍTUR (i, e) mb. 1. Që është thërrmuar e shkoqur; që është gati të shkërmoqet e të bjerë, i kalbur, i prishur; që bie copë, që është brejtur a që është grirë (nga mola, nga dielli etj.). Çati (portë) e ronitur. Kullë (shtëpi) e ronitur. Shkëmb i ronitur. Rroba të ronitura. Letër e ronitur.
2. fig. Që e kanë lënë krejt fuqitë, i pafuqishëm (nga puna e rëndë, nga sëmundja, nga pleqëria etj.). Plak i ronitur.
3. fig., bised. Që ka rrjedhur nga trutë, i matufosur.
✱Sin.: i thërrmuar, i grirë, prishur, i pafuqishëm, i rraskapitur, i roitur, i matufosur.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë