Fjalori

Rezultate në përkufizime për “beltrashë”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BELHOLLË

BELHÓLLË mb. 1. Që e ka belinngushtë, meshollë; kund. beltrashë. Vajzë (grua) belhollë.
2. si em. f. Sipas kuptimitmbiemrit. Lot belholla me një mollë, / Hidh përpjetë e prit me dorë. (folk.). Mana gjeta, mana mblodha, / Po m’i hëngri ajo belholla. (folk.). Na del e na hyn një belhollë, / I thotë babait - Martomë! (folk.).
Sin.: meshollë, belkëputur, meskëputur.

BELKËPUTUR

BELKËPÚTUR mb. 1. Që e ka belin shumëhollë, meskëputur; kund. beltrashë. Vajzë belkëputur. Bukuroshja belkëputur. Kur ulesh nga mali, / O moj vajzë e bukur, / Supegjerë e belkëputur. (folk.).
2. si em. f. Sipas kuptimitmbiemrit. Belkëputura flokëgështenjë, / Ç’pate që s’më erdhe mbrëmë. (folk.). Thonë ç’e zuri trimi, / O moj belkëputurën. (folk.).

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.