Fjalori

Rezultate në përkufizime për “belaqar”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BELAMADH

BELAMÁDH,~E mb., bised. Që u nxjerr vazhdimisht ngatërresatjerëve; belaqar. Njeri belamadh. - S’ka më belamadhe se ajo grua!

BELAMADH

BELA/MÁDH,~I m. sh. ~MËDHÉNJ, ~MËDHÉNJTË bised. Njeri që u nxjerr vazhdimisht kokëçarjetjerëve; njeriduamketë belamëdha; belaqar, belaçor. - Erdhi ai belamadhi, që mos i mbiftë fara! Të gjen belaja me belamëdhenjtë.

BELAQAR

BELAQÁR,~E mb., bised. 1. Që u nxjerr vazhdimisht ngatërresa e belaratjerëve, që u bieqafëtjerëve; që kërkon sherr. Çun belaqar.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimitmbiemrit. Belaqari-ngatërrestari (fj. u.). - Me ç’mend i shkon prapa belaqarit?

BELAXHI

BELAXHÍ,~UII m. sh. ~NJ, ~NJTË bised. Ai që nxjerr pengesa, ai që shkakton telashe; belaqar, belamadh. - Mos u merr me belaxhinj! Familje belaxhinjsh. Trim i prapët e belaxhi kish qenë. (folk.).

BELAÇOR

BELAÇÓR,~E mb., bised. 1. Belaqar. Fëmijë belaçor. Burrat belaçorë. Me një sjellje belaçore.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimitmbiemrit.

SHKARDHË

SHKÁRDH/Ë,~A f. sh ~A, ~AT 1. Shkop i gjatë me një zinxhir që ia lidhin qenitqafë, për të mos e lënëkafshojë atë që e tërheq. I vendosi qenit të ri një shkardhë. Qen me shkardhë.
2. Trinë për të zënë derën e gardhit. E mbylli me shkardhë. Thuri një shkardhë.
3. Ai që bën sherr, që bën ngatërresa. Ai shkardha nuk zë qetësi.
Sin.: hapore, lesë, ngatërrestar, ngatërrimtar, grindavec, belaqar.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.