Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
BALLÚK/E,~JAI f. sh. ~E, ~ET 1. Tufë flokësh më të gjatë që bie mbi ballë; kryes. sh. flokët që lëshohen mbi ballë, flokët e ballit; flokët. Balluke të gjata (të dredhura). Me balluke të mëdha. Balluket e ballit. Lë (mban) balluke. Kreh balluket. Preu balluket. Hedh balluket prapa. Balluke flokësh të dredhur. - Nënë, moj, ç’i pëlqeve djalit? / - Bijë, moj, balluken e ballit! (folk.).
2. Dele, dhi ose lopë me një tufë qimesh të gjata që i bien mbi ballë. Balluket e tufës.
✱Sin.: ballare, përballëse, cullufe, kablosh, perçe, balishë, kaçirubë, bejleg.
♦ Hedh balluket përmbi sy (dikush) e mban veten si i ditur e si i zoti, tregohet sikur s’do t’ia dijë për askënd e për asgjë, mbahet me të madh; shet mend. Vajti për balluke e la kokën (rrashtën) (dikush) iron. kërkoi për diçka më të mirë, por humbi edhe atë që kishte dhe që është më e rëndësishme a me më shumë vlerë se ajo që kërkoi; shkoi (vajti) për lesh e erdhi i qethur. I kanë zënë sytë balluket (dikujt) e kujton veten për të zotin a për trim e nuk sheh si është e vërteta; i është rritur mendja.
BEJLÉG,~UI m. sh. ~GJE, ~GJET 1. Tufa e luleve në majë të bimës së misrit, lulja e misrit. Lëshon (nxjerr) bejleg. Ka ardhur misri në bejleg po lëshon lule misri.
2. sh. ~GË, ~GËT krahin. Tufë flokësh më të gjatë që bien mbi ballë; balluke, perçe. Grua me bejlegë. La bejleg. Preu bejlegët. Me bejlegun e flokëve mbi ballë.
3. Kec a qengj trupvogël ose që është pjellë para kohe. Polli një bejleg.
4. fig. Njeri që dallohet nga një shenjë a nga një cen; njeri trupvogël e i fortë.
BEJLÉG,~UII m. sh. ~GJE, ~GJET vjet. 1. Dyluftim. E thirri (doli) në bejleg. U mat (luftoi) në bejleg. Para fillimit të bejlegut. Dëshmitar bejlegësh. Vajza shkon në bejleg në vend të të atit. (folk.). Ndau bejlegun dal në dyluftim. Çfarë po i thotë Zeka Kurt begut, / Sot më ke dalë në fushë të bejlegut. (folk.).
2. Trimëri, të treguarit se është trim. Halili i qit bejleg Mujit. (folk.).
MÓLL/Ë,~A f. sh. ~Ë, ~ËT 1. Dru frutor me trung jo shumë të lartë, me gjethe pothuaj të rrumbullakëta dhe me lule të mëdha e të bardha, që bën kokrra të rrumbullakëta e të tulta; kokrra e kësaj peme. Mollë të ëmbla (të tharta, sheqere). Mollë të kuqe (të verdha). Mollë të grira (të thara). Mollë verore (dimërore). Molla e bejlegut (etnogr.) molla që, sipas një zakoni të vjetër, i hidhej përpara kundërshtarit për ta ftuar në dyluftim (në bejleg). Molla e dasmës (etnogr.) molla që, pasi merrej në shtëpi të nuses nga krushqit e dhëndrit, hidhej në oborrin e këtij dhe ai që e kapte mendohej se do të kishte gjoja fat e lumturi. Një kokërr mollë. Reçel molle. Lëng molle. Morri i mollës (zool.). Çimka e mollës (zool.). Hiri i mollës (bot.). Kroma e mollës (bot.). Mollët i qëro, dardhët i numëro. (fj. u.) mollë ha sa të duash, se nuk të bëjnë dëm, ndërsa dardhët haji nga pak, se janë të rënda për stomakun. Mollë mbjell, mollë del. (fj. u.).
2. bot. Pjesë e parë e emërtimeve për disa lloj bimësh: Mollë e egër dru i vogël, me lëkurë të ashpër në ngjyrë të hirtë në të murrme a në të kuqërremtë, me degë të vogla plot gjemba e me gjethe vezake të dhëmbëzuara, që rritet nëpër pyje, buzë arave etj. dhe bën kokrra të vogla e të tharta; fryti i këtij druri; mollçinë. Mollë dheu mollëdheu.
3. Mollëz. Mollët e faqeve. Molla e shalës pjesa e ngritur e shalës së kalit.
4. si ndajf. Shumë (zakonisht me mbiemrin i kuq). Ishin mollë të kuqe. I ka faqet mollë të kuqe.
♦ *Molla e Adamit anat. bibl. fikthi; arra e fytit. S’ke ku të hedhësh mollën (diku) ka shumë njerëz të ngjeshur njëri pranë tjetrit, s’ka asnjë vend të lirë; s’ke ku të futësh majën e gjilpërës; (është) mizë lisi. *Kokrra e mollës (për dikë). E mban me *erë të mollës (dikë). Mollë e kalbur njeri që ka qenë i shëndetshëm, por që ka rënë krejt nga sëmundja; mollë e krimbur; dru i kalbur. Mollë e krimbur njeri në dukje i shëndetshëm e i bukur, por me një sëmundje të brendshme; mollë e kalbur. Mollë e ndaluar libr. diçka që nuk lejohet të përdoret a të shfrytëzohet; diçka që nuk lejohet të bëhet; diçka e dëshiruar, por e paarritshme a e ndaluar për të gjithë. Mollë sherri libr. shkak grindjeje a përçarjeje ndërmjet dy njerëzve, dy palëve etj. Rron me *erën e mollës (dikush). Sheh molla mollën e piqet shih sheh rrushi rrushin e piqet. Vete te molla e kuqe. 1. (diçka). Përhapet shumë (fjala, lajmi); merr dheun. 2. (dikush) iron. Vdes.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë