Fjalori

Rezultate në përkufizime për “çull”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

BELCË

BÉLC/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Qilim i trashë me thekë të gjata që shtrohet zakonisht pranë vatrës; plaf, çull. Belcë e bardhë. Thekët e belcës. Shtroj belcën. Mbuloj me belcë.
✱Sin.: plaf, çull, përkavë, kuvertë, jamulli.

PLAF

PLAF,~I m. 1. Lloj velenxe e trashë dhe sipër me thekë, që përdoret për shtrojë a mbulojë; çdo lloj shtrese a mbulese e trashë; çull, shkorsë. Plaf i dhirtë. Shtroi plafin. E mbështolli me plaf. Fjeti në plaf.
2. fig. Shtresë e trashë e diçkaje; mbulesë. Plafi i barit. Një plaf i bardhë bore.
3. Bërruc.
✱Sin.: çull, velenxë, batanije, mbulesë, mutaf, shkorsë, belcë, shtresë, plis.

PËRKAVË

PËRKÁV/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Velenxë; shtrojë prej leshi dhensh a dhish. Përkavë me thekë. Mbulohen me përkavë.
2. Mbulesë që i hidhet kalit mbi kurriz ose mbi vithe për të mos e vrarë samari a shala dhe për t’i pirë djersët.
3. Pëlhurë e bardhë që përdorin të krishterët për të mbuluar rrobat e trupit të të vdekurit; qefin.
✱Sin.: velenxë, çull, batanije, shtrojë, shkorsë, mbulesë, paravithe, vithanike, qefin.

VELENXË

VELÉNX/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT Mbulesë e gjerë prej leshi, e endur jo shumë dendur e zakonisht pa thekë; çull. Velenxë e leshtë (e dhirtë). Velenxë e trashë (e hollë). Shtroj velenxën.
✱Sin.: përkavë, fillak, fillore, flokje, flokëse, flokatë, pafillë, plaf, shkorsë, batanije, kuvertë, mbulesë, cergë, belcë, jamulli, poste, dërstilë.
♦ Iu bë velenxë (dikujt) keq. shih iu bë jorgan (dikujt). I hoqi velenxën (dikujt). 1. E la dikë pa mbrojtje e pa përkrahje; e zbuloi para një kërcënimi a para një rreziku; e la zbuluar (dikë). 2. Ia zbuloi të metat e gabimet; ia hoqi petën lakrorit (byrekut) (dikush); ia nxori lakrat në shesh; ia hoqi vellon nuses (dikush).

ÇULL

ÇULL,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Mbulesë e trashë prej leshit të dhisë; velenxë e trashë me thekë të gjatë. Çull i vjetër. Çull me (pa) thekë. Shtroj çullin. Mbulohem me çull. Iu hedh çullin krahëve. Gjatësia e çullit të jetë tridhjetë kute.
2. Mbulesë e trashë leshi që u vihet kuajve ose mushkave për t’i mbrojtur nga shiu e nga të ftohtët; përkavë. Çulli i kalit. Mbuloje me çull mushkën. I hedh çullin. Kali i mirë duket nën çull. (fj. u.).
3. keq. Mbulesë ose rrobë shumë e papastër. U bë çarçafi çull. Çull i palarë. U bë çull u vjetrua; u ndot keq.
4. vjet. Qilim leshi me ngjyrë të zezë që shtrohet në raste vdekjesh. E shtroi odën me çull. I vuri çullin (dikujt) i solli fatkeqësi të madhe dikujt, i solli zinë.
✱Sin.: mbulesë, velenxë, përkavë, zhele, qilim.

ÇULLOJ

ÇULL/ÓJ vep., ~ÓVA, ~ÚAR kal. Shikoj. E çullon tenxheren mos ka mbetur pak groshë. Nuk të çullon me sy. Kur të kap i nxehti, nuk çullon se çfarë bën.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë