Fjalori

Rezultate në përkufizime për “çmeritje”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

HABITJE

HABÍTJ/E,~A f. sh. ~, ~ET Përshtypja ose habiavjen nga diçka e papritur dhe e pabesueshme; të habiturit. E humbi nga habitja. Pyetën me habitje. Shikoj me habitje.
Sin.: habi, çudi, çuditje, të habiturit, mahnitje, çmerim, çmeritje, hutim, shastisje, topitje.

ÇMERIM

ÇMERÍM,~I m. sh. ~E, ~ET 1. Veprimi kur çmerit dikë ose kur çmeritem; çmeritje.
2. Gjendja kur çmeritem; çmeritje.
3. Diçka që të habit shumë a të çudit pa masë, që të lë pa mend. Ia tregoi çmerimin. E la në një gjendje çmerimi.
4. Shëmtim. Ishte çmerim e nuk shihej me sy.
Sin.: çmerí, habi, çudi, shëmtim, përbindësh, çmer.

ÇMERITJE

ÇMERÍTJ/E,~A f. sh. ~E, ~ET 1. Çmerim. Ai ngriti sytë si për ta ndarë çmeritjen me shokun e vet. Ishte pikërisht kjo arsyeja e çmeritjes së saj.
2. Habi, çudi e madhe. E shihte me çmeritje. Çmeritja e të dyjave erdhi e u vdekjeprurëse.
Sin.: habi, çudi, mahnitje.

ÇUDI

ÇUDÍ,~A f. sh. ~, ~TË 1. vet. nj. Ndjenjë a përshtypje nga diçka e jashtëzakonshme, e papritur a e pakuptueshme; habi. Çudi e madhe. Më përfshiu ndjenja e çudisë. Shpreh çudi. Ngjalli çudi lajmi i dorëheqjes. E shoh (e vështroj) me çudi. Nuk flas dot një fjalë nga çudia. Më vjen çudi çuditem. Bëj çudi çuditem. Për çudinë time (për çudi) ndryshe nga sa e prisja. Mbeti (shtangu) nga çudia. Nuk është çudi që... ka të ngjarë. (Si) për çudi krejt papritur.
2. Dukuri a ngjarje e jashtëzakonshme, e papritur ose e mahnitshme. Çuditë e natyrës (e botës). Vend i çudive. Më vonë ndodhi çudia më e madhe. Çuditë e tij janë mbështjellë me mite të mjegullta. Të gjitha çuditë e tjerakësaj bote.
3. sh. ~RA, ~RAT Ngjarje a vepër e jashtëzakonshme që të mahnit. Bën çudira. Tregoj çudira. Ka parë çudira. Po çudia e çudirave ishte shpella brenda.
4. iron. Punë a vepër që nuk vlerësohet mirë apo e besueshme. Në ato dosje bëheshin çudira edhe më të mëdha. Fletoret e saj janë fletore çudirash. Nuk u besoj çudirave që thotë.
5. fet. Dukuri e jashtëzakonshme nga ndërhyrja e Zotit ose e forcavembinatyrshme, që nuk ndodh sipas ligjevenatyrës e të shoqërisë; mrekulli. Lizabotën e çudirave. Do të paraqesin shenja e çudi për t’ju mashtruar. Do të bëj çudira lartqiell. Bënte çudirapopull. Tregonte për çuditë dhe vallen e dervishëve.
6. si kallëzues. Është diçka që të habit, është e papritur ose e pakuptueshme. - Çudi e madhe! Çudi si nuk erdhi. Çudi si nuk e kupton. Çudi si mbeti gjallë. Çudi me ty. - Çudi, ç’do të ketë ndodhur? - Çudi, si e ka bërë këtë!
Sin.: habi, çmerim, çmeritje, çudë, mahnitje, mrekulli, befasi.
Bëj çudi çuditem; nuk e kuptoj si mundndodhë kështu; habitem. S’është çudi shih nuk është për t’u çuditur.

ÇUDË

ÇUD/Ë,~A f., krahin. 1. Çudi. Çudë e madhe. I dukej çudë. Nuk është aspak çudë një ide e këtillë. Bëj çudë çuditem.
2. Diçkangjall ndot e frikë, gjë e pështirë. Ishte për çudë ishtegjendje shumëkeqe, të ngjallte ndot e të pështirë. U për çudë ra në gjendje shumëkeqe. gjettë çuda! mallk. gjettë e keqja!
Sin.: çudi, habi, çmerim, çmeritje.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.