Fjalë që fillojnë me...
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor
ÁRN/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. Copë e vogël cohe, lëkure, teneqeje etj., që qepet ose që ngjitet për të zënë një vrimë, një të çarë a një të grisur në petka, këpucë, enë etj. Këmishë (çorape) me arna. Këpucë me arna. Mur me arna. Qep një arnë. 1 hedh (i vë) një arnë.
2. fig. Diçka që përdoret për të mbuluar një të metë a një dobësi, për të zënë një të çarë në një punë. Punë me arna. Jetë me arna. I vë arna.
♦ Arnë mbi arnë punë e dobët dhe e copëzuar; diçka që nuk bëhet nga e para e në mënyrë të vijueshme; diçka që arnohet dhe nuk është e qëndrueshme. Arnë e re në rrobë të vjetër diçka e mirë në vend të keq, që nuk shkon e nuk ka vlerë për dikë a për diçka. Arnë e grisur keq. dikush që nuk ka asnjë vlerë, që s’e ke për asgjë, ai të cilin nuk e beson më njeri, që ka humbur nderin e dinjitetin; s’është as për dhjamë e as për lëkurë keq.; s’është as për çorbë e as për çervish keq.; nuk i bën (nuk i vlen) lëkura një para (dikujt). Gjeti arna *thesin. I hedh (i vë) një arnë (diçkaje) përpiqem ta ndreq diçka disi; bëj diçka që ta mbaj ende më këmbë. Janë arnë për thes keq. i përshtaten shumë njëri-tjetrit (zakonisht për keq); shkojnë mirë; kanë mendime e qëllime të njëjta, veprojnë e bashkëpunojnë ngushtë; janë të një dore; janë pe për një gëzof. Është *copë e arnë (dikush).
KRÚND/E,~JA f. kryes. sh. ~E, ~ET 1. Lëvore drithi që mbeten në sitë pasi sitet mielli, të cilat përdoren si ushqim për kafshë dhe për shpendë; hime. U jap (u hedh) pulave krunde.
2. fig., edhe si mb., keq. Njeri i paditur a i paaftë; nxënës a student pa tru, kokëbosh, injorant; pykë. Është fare krunde.
3. edhe si ndajf. Varfërisht, pa asnjë pasuri; trokë, pa mend në kokë. Ka mbetur krunde.
✱Sin.: hime, trokë, kokëbosh, pykë, injorant, trokë.
♦ Bën hesap me krundet (dikush) keq. është zemërngushtë dhe dorështrënguar, përpiqet të kursejë diçka që është pa ndonjë vlerë të madhe; bën hesap me gjethe të prasit (të preshit) përb. *Bukë me krunde shpërf. *Çorbë (çervish) me krunde keq. Është (ka mbetur) krunde (dikush). 1. Nuk ka asnjë dysh në xhep; (është) kripë në diell; (është) kripë derri; (është) pykë në diell; është (ka mbetur) trokë; ka mbetur trëndelinë; ka pirrën e zezë. 2. mospërf. Nuk di asgjë, nuk ka mësuar fare; s’ ka arsim e kulturë, është krejt i paditur; është tapë (tapë topi). I ka trutë krunde (*hime) (dikush) shpërf. Nuk të lëshon krunde në thes (dikush) është njeri i drejtë dhe serioz; nuk të sjell ngatërresa, nuk të bën keq në një punë, nuk mban anë; flet (është) pa leqe. I lirë në *miell dhe i shtrenjtë në krunde (dikush). I merr krundet për *miell (dikush). *Miell për krunde. U përzje me krunde (me *hime) (dikush). I shet krundet për *miell (dikush).
ÇÓRB/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. gjell. Supë e trashë që gatuhet zakonisht me oriz ose me makarona të holla dhe me përbrendësa bagëtish. Çorbë me oriz. Çorbë qengji. Një pjatë çorbë. Ndaj çorbën. Donin t’i hidhnin çorbës qumësht.
2. gjell. Brumë i thartë me miell gruri, i zënë me kos a me qumësht, që thahet në diell e thërrmohet; lloj qulli pak i thartë që bëhet me këtë brumë. Çorbë e thartë. Çorbë me kos. Çorbë tigani. Trazoj çorbë.
3. fig., keq. Diçka e përzier pa rregull e pa shije, diçka e ngatërruar dhe e paqartë; rrëmujë e madhe, pështjellim. E kam kokën çorbë. Shqip kuvendojmë a çorbë trazojmë. Çorba e politikës aktuale. Çorbë premtimesh të gjithçkaje.
4. fig., keq. Grua që flet shumë duke futur të tjerët në sherr. Po zihen çorbat. Mos fol si çorbë.
✱ Sin.: supë, qullë, rrëmujë, pështjellim.
♦ M’u bë mendja (koka) çorbë u hutova krejt, u trullosa; e kam kokën çorbë; m’u bë (koka) mendja dhallë; m’u bë mendja çarçaf. E bëri çorbë (diçka) e pështjelloi keq, e përzjeu; e ngatërroi keq, e bëri rrëmujë; e bëri dhallë; e bëri llum; e bëri përshesh; e bëri lesh e li; e bëri lëmsh; e bëri çorap; e bëri paçamur; e bëri bërllok. Ia bëj mendjen (kokën) çorbë (dikujt) shih ia bëj mendjen (kokën) dhallë (dikujt). Çorbë derri (derrash, thish) përb.1. Gjellë shumë e keqe e pa shije, gjellë e pështirë që s’hahet. 2. Përzierje krejt e parregullt dhe e papëlqyeshme, pështjellim i padurueshëm; rrëmujë e madhe. Çorbë (çervish) me krunde keq. shih bukë me krunde shpërf. Çorbë e prishur përb. diçka e keqe, pa vlerë dhe e dëmshme. Ia ka ngrënë çorbën (dikujt) mospërf. Shih ia ka pirë lëngun (dikujt). E kam mendjen (kokën) çorbë më është përzier e më është ngatërruar mendja, jam krejt i hutuar e i turbulluar dhe s’di nga t’ia nis diçkaje a të mendoj për diçka; m’u bë mendja (koka) çorbë; m’u bë mendja (koka) dhallë. Për një *lugë çorbë. Më pështyn në çorbë (dikush) shih më pështyn në gjellë (dikush). Ta prish *dasmën për një tas çorbë (dikush). *Tas çorbe mospërf.
Fjalë me të njëjtat parashtesa ose tema fjalëformuese.
Fjalë që rimojnë ose mbarojnë me të njëjtat germa.
Kërko forma në përkufizime ose shembuj. _
© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 —
Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.
www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë