Fjalori

Rezultate në përkufizime për “llafator”

Mëso si ta përdorësh
<<< Kthehu te kërkimi kryesor në fjalor

GJINKALLË

GJINKÁLL/Ë,~A f. sh. ~A, ~AT 1. zool. (lat. Cicada) Kandërr me ngjyrë të murrme, me kokë të gjerë e të shtypur, me sy të dalë e me krahë të mëdhenj e të tejdukshëm, që lëshon në vapë një zë të zgjatur e gumëzhitës; cinxër. Zëri i gjinkallës. Kënga e gjinkallës. Këndon gjinkalla. Gjinkalla e detit (lat. Scyllarus arctus) lloj arragoste e vogël me trup të sheshtë dhe ngjyrë kafe në të kuqërremtë, që përdoret shpesh në kuzhinën mesdhetare. Supë mesdhetare me karkaleca dhe gjinkallë deti.
2. fig. Njeri që nuk i pushon goja, llafazan. Pusho, moj gjinkallë / mjaft më ke gjykuar.
3. krahin. Zile e vogël që lëshon tinguj të hollë e të mprehtë.
✱Sin.: kaçikërr, cinxër, llafator, llapëmadh, llafeshumë.

LLAFATOR

LLAFATÓR,~E [LLAFATÁR,~E] mb., bised., keq. 1. Që flet shumë; që nuk ua lë radhën të tjerëve për të folur; llafazan, fjalaman. Djalë llafator. Vajzë llafatore.
2. si em. m. e f. Sipas kuptimit të mbiemrit; llafazan, fjalaman. Ajo llafatore i ngatërroi punët.

LLAFAZAN

LLAFAZÁN,~E mb. Që flet shumë e pa pushim; që flet vend e pa vend, pa i peshuar fjalët. Djalë llafazan. Burrë torollak e llafazan.
✱Sin.: fjalaman, llafator, llapëmadh, llapaqen, lafeshumë, papagall.

LLAFAZAN

LLAFAZÁN,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që flet shumë e pa pushim; ai që flet vend e pa vend, pa i peshuar fjalët; fjalaman. Llafazan i madh. Llafazanit s’i pushon goja. Të fshehtën moz ia trego llafazanit! (fj. u.).
✱Sin.: fjalaman, llafator, llapëmadh, llapaqen, llafeshumë, papagall.

SDËRRANUK

SDËRRANÚK,~U m. sh. ~Ë, ~ËT Llafazan. Sdërranuk i madh. Nuk mund të duroja më atë sdërranuk. Sdërranuku vazhdonte të fliste pa pushim.
✱Sin.: llafazan, llafator, llafemadh, llafeshumë, fjalaman, fjalëlëshuar, fjalëgjatë, fjalëtërkuzë, fjalëmadh, fjalëshumë, llapëmadh, llapës, llapëtor, llapan, llapaqen, llangos, sqepgjatë, lehaqen, llomotar, gojac, gojaç, gojash, gojëçorap, gojëlëshuar, gojëmadh, gjuhëgjatë, gjuhëlëshuar.

TAKLAN

TAKLÁN,~I m. sh. ~A, ~AT 1. Llafazan, llafator, fjalaman, llafeshumë. Taklan i padurueshëm.

VATALLAR

VATALLÁR,~E mb. Fjalaman; llafazan; që flet me fjalë të mëdha. Njeri vatallar. Është shumë vatallar. Grua vatallare.
✱Sin.: llafator, llafemadh, fjalëgjatë, gojac.

VATALLAR

VATALLÁR,~I m. sh. ~Ë, ~ËT Ai që është fjalaman; llafazan; që flet me fjalë të mëdha. Atij vatallarit s’i pushon goja njëherë.
✱Sin.: llafator, llafemadh, fjalëgjatë, gojac.

Ky fjalor është domosdoshmëri për shkrimtarët e për publicistët, për shkollarët e për studentët, për mësuesit e për pedagogët, për studiuesit e për këdo që merret me përdorimin e kultivimin e gjuhës amtare.

Ai u vjen në ndihmë gjithë atyre që merren veçanërisht me gjuhën e shkruar, por edhe të folur, me krijime e me përkthime, me hartimin e fjalorëve të tipave të ndryshëm etj.

...lexo më tepër.


© Akademia e Shkencave e Shqipërisë, 2026 — Të gjitha të drejtat janë të rezervuara. Çdo riprodhim, i pjesshëm ose i plotë i veprës, qoftë në format elektronik e qoftë në letër, në kundërshtim me ligjin nr. 36/2016 (ndryshuar me ligjin nr. 37/2022, datë 14.4.2022): "Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to", do të ndiqet ligjërisht.

www.akad.gov.al
Adresa: Sheshi "Fan Noli", Tiranë